Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας
Των Χμερ η Χώρα, Καμπότζη,
που έκλαψε,
για την Ειρήνη.
Καμπότζα άστρο,
γη είν’ ενατένισης,
του Θεραβάντα.
Θρύλων αγέρι,
φως ουράνιας νύμφης,
Μέρα η ψυχή.
Γη της Καλίνγκας,
ιερό βασίλειο,
στο φως της Σόμα.
Χώρα Μεκόνγκ,
λιμνών είν’ οι εκκλήσεις,
άδολο φιλί.
Είν’ το Τονλεσάπ,
μίας Μεγάλης Λίμνης,
η συγκίνηση.
Γη Καμπουτσίας,
που οι θρύλοι αγίασαν,
στο φως του Βούδα.
Η Καμπουτσέα,
Ειρήνη εγύρεψε,
με ένα δάκρυ.
Χώρα εικόνων,
των γκρεμών η υπόκλιση,
άπορου Βορρά.
Λίμνης ξωτικά,
την Καμπότζη υμνούνε,
μύρο μαγικό.
