Γράφει η Νάνση Ρόσερεντ
Τερματίζει ο δρόμος κι ένας έρωτας λύνει τα κορδόνια απ’ τα παπούτσια του,.
Τα λόγια μοιάζουν, σαν περιτύλιγμα για μπαγιάτικα σοκολατάκια.
Η απάντηση είναι περίπλοκη “ερωτεύτηκα”
με τα ξέφτια του “θα” ,να σέρνονται στο πάτωμα.
Ποιος θα χρεώσει την φθορά στα κίτρινα φύλλα ,που πέφτουν στο χώμα.
Σαν αόρατη θύελλα οι λέξεις στροφιλίζονται στο μυαλό και μπερδεύονται με τους τριγμούς στο παράθυρο σβήνοντας σ’αγαπώ χαραγμένα στην σκόνη.
Παραμυθίες κι ετικέτες σαν ξενόγλωσσα ρετσέτα αφήνουν άτιτλη την ιστορία.
Όταν οι οι σειρήνες του έξω κόσμου είναι εκκωφαντικές ακούει κανείς;;
Το αντίο ,πες το ψιθυριστά.
Στην νυχτωμένη πόλη, με τα άστεγα όνειρα ποιος νοιάζεται.;
Τι αγαπάς,τι θέλεις και που πας;;
Ύστερα κλάψε με την βροχή.
Στον καθαρό αέρα βρίσκεις συμπόνια.
Ένα σύμπαν ολάκερο αλλάζει πορεία και η θλίψη περισσεύει,ίσως και να θεραπεύει.
Να μένουν οι ουλές ,να θυμόμαστε πόσο εύθραυστοι είμαστε.
