Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Μια έντονη σκέψη με κρατά αιχμάλωτη μέσα στην νύχτα ενώ οι υπόλοιποι κοιμούνται ανυποψίαστοι. Μοναδική μου παρέα ένα ταπεινό αναθηματικό κερί για να με γαληνεύει.
Καταπίνω το μαύρο, πικρό ρόφημα να με παρηγορήσει… μήπως με επαναφέρει στα καλά μου. Το κερωμένο κερί σαν λιώνει χτίζει μια λιμνούλα γύρο από την φλόγα που καίει πνίγοντας με αντί να με σώζει Αντί να αγχώνομαι περισσότερο με τις σκέψεις μου που αρνούνται να εξατμίζονται, στρέφομαι χωρίς ιδιαίτερο ενθουσιασμό προς το κερί να παρακολουθήσω το χρόνο και την ώρα που χρειάζεται να καούν οι συλλογισμοί μου.
Με αυτόν τον τρόπο θεωρώ ότι είναι η τελευταία μου ελπίδα… ένας πιθανός τρόπος να μετρήσω την ένταση των συναισθημάτων μου ή ακόμα και το χρόνο που χρειάζεται για να ηρεμήσω.
Για μένα, θα χρησιμεύσει ως απόδειξη του φωτός της πίστης μου και της ελπίδας μέσα στο σκοτάδι που προκαλεί η έλλειψη οξυγόνου.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
Κάντε εγγραφή στο ενημερωτικό μας δελτίο.
