Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Ζούμε στην εποχή της επιφάνειας.
Γνωστό σ΄όλους πως πλέον η αλήθεια μετρά λιγότερο από το ύφος που χρησιμοποιεί κάποιος για να ξεστομίσει το ψέμα. Δυστυχώς όταν το ψέμα έχει ειπωθεί αρκετά θεατρικά, τότε χειροκροτείται και μάλιστα δυνατά.
Η θεωρία είναι: όσο πιο δυνατά τόσο περισσότεροι οι πιστοί. Έτσι όποιος σιωπά από αξιοπρέπεια κινδυνεύει ακόμη και να φανεί… ένοχος.
Η μικροπρέπεια δεν έχει επιχειρήματα, έχει υπαινιγμούς. Δεν μιλά καθαρά, ” αφήνει να εννοηθεί “. Ίσως γιατί δεν αντέχει το φως, ας μην ξεχνάμε πως τρέφεται από τη σκιά και το σκοτάδι.
Από την άλλη, το κουτσομπολιό δεν αναζητά αλήθειες, μα συνενόχους. Στην εποχή μας είναι το πιο διαδεδομένο και ταυτόχρονα αγαπημένο ναρκωτικό των κενών. Εκείνων που ανίκανοι να δημιουργήσουν κάτι που να είναι άξιο λόγου, ξαφνικά γίνονται ειδικοί στο να σχολιάζουν όσους τολμούν να δημιουργούν.
Μ΄αυτόν τον τρόπο οι ένοχοι γίνονται δήθεν ‘οι σωστοί’, ‘οι αδικημένοι’, ‘οι άξιοι’. Μιλούν για αξίες που οι ίδιοι ποτέ δεν ακολούθησαν, σηκώνουν ασπίδα το ήθος, που ποτέ δεν αποδέχτηκαν.
Είναι άραγε απόδειξη της ενοχής τους αυτή η ασύλληπτη ανάγκη να φωνάξουν πως είναι αθώοι;
Πώς ο ένοχος είναι άλλος… αυτός που υποδεικνύουν με τόση ‘μαεστρία’;
Άραγε ο πραγματικά αθώος έχει ανάγκη ν΄αποδείξει κάτι;
Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ δεν τρομάζω μπροστά στη χυδαιότητα. Δεν κάνω πως δεν καταλαβαίνω, απλώς ξέρω πως η λάσπη θα ξεραθεί και θα πέσει, η αλήθεια όμως θα καταγραφεί και δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Τα κιτάπια θ΄αναφέρουν αποφάσεις, ονόματα και αποδείξεις και θα μείνουν για πάντα στο αρχείο.
Αυτοί που ζητωκραυγάζουν με το ψέμα θα είναι οι πρώτοι που θα κάνουν παντιέρα την αλήθεια, αφίσα κολλημένη στους τοίχους και στις καρδιές, για να μην ξεχαστεί ποτέ. Αλίμονο σ΄αυτούς που θα υποχρεωθούν να παραδεχθούν δημόσια το ψέμα και την κακία τους.
Οι άνθρωποι γύρω μας αργούν, μα τελικά ‘βλέπουν’ τα πάντα.
Όταν η λάσπη δεν αξίζει απάντηση, απλώς περιμένεις να πέσει. Δεν χρειάζεται να φωνάξεις ή ν΄απολογηθείς για τίποτα.
Και μετά μην ξεχνάτε…
«Η κακία είναι το καταφύγιο όσων δεν μπόρεσαν ποτέ ν΄αγαπηθούν ούτε από τους άλλους, μα ούτε και από τον ίδιο τους τον εαυτό»
* Η Μαρία Σταυρίδου είναι Αρθρογράφος Λογοτέχνιδα, Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
