Γράφει η Αναστασία Γεωργακοπούλου
Λένε πώς κάθε άνθρωπος κουβαλά μέσα του ένα τραγούδι.
Λέω πώς κάποιοι δεν το κουβαλάμε απλώς… Γινόμαστε το τραγούδι γινόμαστε οι σκέψεις που μεταμορφώνονται σε ψιθύρους και κραυγές..
…Γινόμαστε λέξεις που μετουσιώνονται σε φλέβες και μέσα τους ρέουν μελωδιες καρδιάς.. .. Παίρνοντας σάρκα και οστά σε δρόμους ονείρου και αγάπης..
..Που κατά καιρούς μπλέκονται στα δίχτυα μιας μελαγχολικής ανυπαρξίας. Κι ας “τρώμε” τα μούτρα μας καμιά φορά, ως ατελείς κοινοί θνητοί. Προτιμώ να ταξιδεύω στα μονοπάτια της ζωής, με μια δόση ρομαντισμού κερνώντας ελπίδα κι αγάπη..
..με νότες γιασεμιού, ρόδων κι αγριολούλουδων! Λοιπόν… κυνικότητα και απομάκρυνση ή ρομαντισμός και δοτικότητα..; Η επιλογή.. ..απλά δική σας! ✍️ Αναστασία Γεωργακοπούλου Μικρές σκέψεις μιας ρομαντικής ονειροπόλας
*Μικρές σκέψεις μιας ρομαντικής ονειροπόλας.
