Γράφει ο *π. Κωνσταντίνος Λαγός
Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω…
Φοβερή αυτή η φράση του παραλύτου της σημερινής περικοπής. Δεν είχε έναν άνθρωπο να τον βοηθήσει να μπει στην κολυμβήθρα ώστε να θεραπευτεί. Τελικά, μήπως αυτή ήταν όλη του η ασθένεια; Ότι δεν είχε έναν άνθρωπο δικό του; Και μήπως τελικά αυτό δεν ήταν το θαύμα που επιτέλεσε ο Ιησούς; Ότι του είπε: “δεν είσαι μόνος σου, να παιδί μου, είμαι εγώ εδώ. Δίπλα σου. Μαζί σου”. Μήπως ο κόσμος όλος σήμερα δεν είναι παράλυτος; Η χώρα μας, που τη γνωρίζουμε καλύτερα, δεν είναι σε παράλυση; Γιατί;
Γιατί ο καθένας κοιτά τον εαυτό του και μόνο. Και όλοι τελικά, είμαστε μόνοι μας. Ακόμα και στις οικογένειές μας. Θέλουμε να γίνουμε θαυματουργοί; Θέλουμε να θεραπεύσουμε τους ανθρώπους; Ας σταματήσουμε να κοιτάμε μονάχα τον εαυτό μας. Ας κοιτάξουμε γύρω μας. όχι απαραίτητα και πολύ μακριά. Την σύζυγο ή τον σύζυγο. Τα παιδιά, τους γονείς, τους παππούδες και τις γιαγιάδες. Και να πούμε: “δεν είστε μόνοι σας. Είμαστε δίπλα σας”.
Και έπειτα, να κοιτάξουμε και λίγο μακρύτερα. Και μετά ακόμα πιο μακριά. Και να θεραπεύουμε λίγο λίγο την κοινωνία, τη χώρα, τον κόσμο ολόκληρο. Γιατί αν δεν το κάνουμε αυτό, τι σόι χριστιανοί είμαστε τελικά;
