Ο Γιάννης Ρίτσος υπήρξε μία από τις εμβληματικότερες μορφές της νεοελληνικής ποίησης και βασικός εκπρόσωπος της λεγόμενης «γενιάς του ’30», με έργο που ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα και απέκτησε διεθνή απήχηση. Δημιουργός εμβληματικών συνθέσεων όπως ο «Επιτάφιος», η «Ρωμιοσύνη» και η «Σονάτα υπό το Σεληνόφως», προτάθηκε το 1975 για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, επιβεβαιώνοντας το παγκόσμιο κύρος του.
Γεννημένος την Πρωτομαγιά του 1909 στη Μονεμβασιά, ο Ρίτσος μεγάλωσε σε μια οικογένεια που σύντομα βρέθηκε αντιμέτωπη με τραγωδίες και οικονομική κατάρρευση. Οι απώλειες της μητέρας και του αδελφού του από φυματίωση, αλλά και η δική του μάχη με την ασθένεια, σημάδεψαν βαθιά την προσωπικότητα και τη γραφή του. Ήδη από τα εφηβικά του χρόνια άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα, ενώ η μετέπειτα εγκατάστασή του στην Αθήνα τον έφερε σε επαφή με τον πνευματικό κόσμο της εποχής.
Η δεκαετία του 1930 υπήρξε καθοριστική για την πορεία του. Το 1934 εκδίδει την πρώτη του συλλογή «Τρακτέρ» και εντάσσεται στο ΚΚΕ, γεγονός που θα επηρεάσει έντονα το έργο και τη ζωή του. Το 1936, συγκλονισμένος από τα αιματηρά γεγονότα της Θεσσαλονίκης, γράφει τον «Επιτάφιο», ένα ποίημα-σταθμό που λογοκρίθηκε και κάηκε επί Δικτατορία Μεταξά.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε ενεργά στο πολιτιστικό έργο της Αντίστασης μέσω του ΕΑΜ, ενώ μετά τον πόλεμο και στον Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος εξορίστηκε σε Λήμνο, Μακρόνησο και Άγιο Ευστράτιο λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων. Παρά τις διώξεις, συνέχισε να γράφει αδιάκοπα, δημιουργώντας έργα που εξέφρασαν τη συλλογική μνήμη και τον αγώνα του ελληνικού λαού.
Η «Ρωμιοσύνη», που γράφτηκε το 1945 και αργότερα μελοποιήθηκε από τον Μίκης Θεοδωράκης, αποτέλεσε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του, συνδέοντας την ποίηση με τη λαϊκή κουλτούρα. Αντίστοιχα, η «Σονάτα του Σεληνόφωτος» τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1956, ενώ απέσπασε διθυραμβικά σχόλια από τον Γάλλο ποιητή Louis Aragon.
Η περίοδος της Χούντα των Συνταγματαρχών τον βρήκε και πάλι διωκόμενο, με εξορίες και περιορισμούς, χωρίς όμως να ανακοπεί η δημιουργικότητά του. Μετά τη Μεταπολίτευση, συνέχισε να γράφει με αμείωτη ένταση και να τιμάται διεθνώς, λαμβάνοντας σημαντικά βραβεία και διακρίσεις.
Ο Ρίτσος πέθανε στις 11 Νοεμβρίου 1990, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο έργο: πάνω από 100 ποιητικές συλλογές, πεζογραφία, θεατρικά έργα και μεταφράσεις. Η φωνή του παραμένει έως σήμερα ζωντανή, ως σύμβολο ποίησης, αντίστασης και βαθιάς ανθρωπιάς.
