Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας
Κύπρου θλιμμένη όψη, του Καραβά τ’ αγέρι.
Χαμόγελου είν’ η κόψη, που κλαίει το καλοκαίρι.
Δακρύων οι αναμνήσεις, σημείωμα είν’ συμβάντων.
Γιγάντων οι αποκρίσεις των άσπιλων Συμπάντων.
Της προσφυγιάς χλαμύδα, ο πόνος και το αίμα.
Κι είν’ θέαινα η ελπίδα, στο ματωμένο Θέμα.
Ω Καραβά! Ω Κύπρος! Υψώσατε τ’ Αστέρι.
Θεών ψεγάδι κι Οίκος, σ’ ονειρεμένα μέρη!
Της μουσικής ξεφτέρι το φως της Αφροδίτης!
Άδολο είν’ περιστέρι, λυτρωτικό της Οίτης.
Τιτάνων τ’ αγιοκέρι, ω νεκρικό φεγγάρι!
Είν’ τ’ απλωμένο χέρι, με των Μουσών τη χάρη!
Κεριά της ικεσίας, θάλασσα δίχως ήλιο.
Κάστρα είν’ της Απουσίας, μ’ ένα σημάδι φίλιο.
Του Έρωτα θυμάρι, στης Κύπρου την Αψίδα,
που εζήλεψε του Πάρη, μήλο δίχως ελπίδα.
Πέτρινες συναντήσεις, με τα στοιχειά της Στύγας.
Μ’ άπληστες αντιρρήσεις, άπορης προσωπίδας.
Ερημωμένη Χώρα, με εκκλησιές που κλαίνε.
Λησμόνησαν τα δώρα, φωτιών ιερών που καίνε!
Απόλυτο του θάμβους, του Πρωτομάρτυρα μας.
Ύψωμα είν’ με ιάμβους, τ’ αγώνα η χαρά μας!
Μίας Ψυχής εικόνα, ξεσκλαβωμού το δέρας.
Αγίασμα είν’ χειμώνα, στο μαγεμένο κέρας!
Οι λεμονιές γελάνε, σκιές απ’ την Περσία.
Κι οι πελαργοί μιλάνε, μ’ ηρώων τη θυσία.
Αυλός ηχεί θλιμμένος, στου Άπειρου τη Χώρα.
Θεός-θνητός ο ξένος, Διός αγία η μπόρα.
Ελπίδα για το Μέλλον, μ’ αγγίγματα απ’ την Τροία.
Με στίφη αρχαγγέλων, μια ζωντανή πορεία.
Πορεία που πονάει, τη μάγεψε το αίμα!
Το δάκρυ μου, μιλάει, φωτιάς Ψυχή στο ψέμα!
(Αριστείο Ποίησης, στα πλαίσια του 14ου Παγκόσμιου Διαγωνισμού του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων (Ε.Π.Ο.Κ))
