Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Αναρωτιέμαι τι ακριβώς είμαι στη ζωή σου
ο αγέρας που σου χαϊδεύει τα μαλλιά,
η κάψα που σου καίει τα σωθικά
ή… η τρέλα που αποφάσισε να εγκατασταθεί
και είναι αδύνατο ν΄αποφύγεις.
Σχεδόν σ΄ακούω να γελάς…. αυθόρμητα… δυνατά
στην αξεπέραστη ατάκα:
‘Με προστατεύει το ενοικιοστάσιο και δεν πάω πουθενά’
Το βρήκα λοιπόν…
Ένας ‘ενοικιαστής’ με ξέπλεκα μαλλιά
και χείλη που υπόσχονται να σε φιλάνε… ακόμη και νεκρά.
Ένας ανάγωγος ‘ενοικιαστής’
που δεν θα σταματήσει να σ΄εκμεταλλεύεται στιγμή,
που θα τριγύζει τη δροσιά σου,
όταν η βροχή θα σε πλένει κάποια κρύα δειλινά,
που θα εκμεταλλεύεται την αντρίκια συμπεριφορά σου
κάθε φορά που ο πόθος θα χορεύει ύπουλα ανάμεσα στα γεύματα
ή την ώρα που θα τηλεφωνεί η μαμά….
Ο πιο απαιτητικός ‘ενοικιαστής’ που θα γνωρίσεις,
με δυο μάτια γεμάτα απογεύματα ηδονικά,
με δυο χείλη σιωπηλά, που δεν θα τρομάζουν στα μυστικά.
Ένας χαμογελαστός ‘ενοικιαστής’
που θα κρύβει τα δάκρυα μέσα στα φιλιά,
που θα διώχνει τον πόνο ψηλά… εκεί που δεν πετάνε ούτε τα πουλιά.
Ο πιο επιδέξιος βασανιστής της ψυχής σου,
Ο πιο εκπαιδευμένος κηπουρός της λάγνας οργής σου
Ένας σύντροφος
που θα ταξιδεύει μαζί σου όταν θα το λαχταράς,
που θ΄απομακρύνεται όταν δεν θ΄αντέχεις να του μιλάς…
Παρακαλώ…
από Δευτέρα, ένα αντικλείδι για την καρδιά
και το συμβόλαιο στην εφορία, καταθέτοντας δυο φιλιά.
Μόλις ‘νοίκιασες’ την ψυχή σου στη δική μου.
* Η Μαρία Σταυρίδου είναι Αρθρογράφος Λογοτέχνιδα
