Γράφει ο Χαράλαμπος Κοιλιάρης
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΜΕ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΜΑΣ
Κάθε βράδυ, μόλις το σούρουπο αγκάλιαζε το χωριό, παρατούσαμε όλες τις ασχολίες μας, φορούσαμε τα καθαρά μας ρούχα και τρέχαμε με λαχτάρα να βρεθούμε στην πλατεία. Μόλις το φεγγάρι ξεπρόβαλε στον ουρανό, μας εύρισκε μαζεμένους στο πεζούλι, κάτω από την Εκκλησία . Τα κορίτσια, ξέχωρα, μαζευόντουσαν προς το Κοινοτικό γραφείο.
Ματιές, υπονοούμενα και περαντζάδες με τα ποδήλατα. Κάναμε ότι μπορούσαμε για να μας προσέξουν και να ανταποκριθούν στο ενδιαφέρον μας. Όμως τίποτα. Δύσκολα τα πράγματα. Η απειρία των νεανικών μας χρόνων και το γενικότερο κλίμα που ξεκινούσε από το σπίτι, την οικογένεια και εδραιωνόταν στο σχολείο μας χώριζε λες και είμαστε από διαφορετικό είδος, από άλλη κοινωνική τάξη.
Κάτι έπρεπε να γίνει και να κάνουμε παρέα μαζί τους, μα δεν ξέραμε τι. Χρειαζόμαστε νέες ιδέες αλλά και κάποιον να μας σπρώξει. Η απάντηση ήλθε απ έξω. Κάποια χρονιά λοιπόν κατέφτασαν στο χωριό παιδιά από την Αθήνα και την Αφρική. Ήλθαν να δουν τους παππούδες τους και να περάσουν ευχάριστα το καλοκαίρι. Ο Θανάσης, ο Σπύρος, η Άννα δεν άργησαν να καταλάβουν το καθεστώς απομόνωσης που επικρατούσε στην πλατεία.
-Τι κάνετε εδώ μόνοι σας; Μας ρωτούσαν. Γιατί τόσο μακριά τα κορίτσια; Μήπως έχετε κάποια κολλητική αρρώστια; Κρίμα, θα μπορούσαμε να κάνουμε καλή παρέα όλοι μαζί. Τότε σκεφθήκαμε διάφορους τρόπους προσέγγισης, μα ο καλύτερος ακούστηκε από τον Θανάση. Αυτός ήταν πιο μεγάλος και πιο έμπειρος. Μεγαλωμένος στην Αθήνα με άλλα βιώματα και τρόπο σκέψεις μας πρότεινε κάτι απλό για κείνο αλλά ακατόρθωτο για μας. Να κάνουμε ένα πάρτι και να προσκαλέσουμε τα κορίτσια. Τι λέτε δεν θα δεχθούν. Δεν είχαμε να χάσουμε τίποτα. Έτσι άρχισε η προετοιμασία.
Ένα παλιό πικάπ και αρκετοί δίσκοι με ποπ μουσική στήθηκε στην αυλή του σπιτιού μου . Καλώδια απλώθηκαν και χρωματιστά φωτάκια άναψαν για να δώσουν κατά κάποιο τρόπο την ατμόσφαιρα από Ντισκοτέκ της εποχής. Δεν ήταν και άσχημα. Βερμούτ μπύρες και Κόκα Κόλλα πάνω στο τραπέζι, μαζί με ποπκόρν και ξηρούς καρπούς του έδωσαν την όψη μπουφέ. Στο προσκάλεσμα αποφάσισε να μας βοηθήσει η ξεδέλφη μου η Βαγγελίτσα . Την στείλαμε από το πρωί να προσκαλέσει τα κορίτσια. Όμως αυτή δεν μας έφερε καμιά απάντηση.
Όσο πλησίαζε η ώρα για το πάρτι, τόσο μεγάλωνε και η αγωνία μας για την επιτυχία του. Οκτώ η ώρα και δεν φάνηκε καμιά τους ακόμα. Σίγουρα δεν έπιασε το κόλπο και τα κορίτσια θα μας σνομπάρουν όπως πάντα. Έτσι ξεκινήσαμε μόνοι μας να ακούμε μουσική και να «διασκεδάζουμε» καθιστοί στις καρέκλες , κοιτάζοντας τον ουρανό ανάμεσα από τα φύλλα του γέρικου δένδρου που μας σκέπαζε.
Όμως να που κάναμε λάθος. Η Βαγγελιώ είχε κάνει καλή δουλειά. Πέρασε και πήρε σχεδόν όλες τις κοπέλες από τα σπίτια τους πείθοντας και τους γονείς τους πως δεν θα πάθουν τίποτα. Στολισμένες και περιποιημένες όλες οι όμορφες του χωριού περνούσαν το κατώφλι και έμπαιναν στο χώρο που είχαμε ετοιμάσει ειδικά γι αυτές. Στην αρχή υπήρχε μεγάλη αμηχανία και από τις δύο πλευρές. Όμως με την βοήθεια της μουσικής και του ποτού , τα πόδια λύθηκαν και με μπροστάρηδες πάντα τους ξενόφερτους άρχισε ο χορός που κράτησε μέχρι αργά. Ο πάγος έσπασε.
Αυτή μας την προσπάθεια δεν δυσκολευτήκαμε να την επαναλάβουμε μερικές φορές ακόμα στο σπίτι του Κώστα και της Βαγγελιώς με επιτυχία. Αυτό ήτανε. Άλλο πνεύμα ξεχύθηκε στο χωριό. Νέα ήθη, επανάσταση στο μέχρι τώρα κατεστημένο. Τα κορίτσια μαζί με τα αγόρια το βραδάκι. Βολτίτσες ανέκδοτα και αθώα φλερτάκια , τροφή για μια υγιή εφηβική ζωή.
Πολλές φορές απροετοίμαστα, παίρναμε κιθάρες και πηγαίναμε έξω από το χωριό, για ρομαντικές μουσικές βραδιές, τραγουδώντας σουξεδάκια της εποχής. Εκείνη τη χρονιά στο Πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα καθίσαμε για πρώτη φορά όλοι οι νέοι του χωριού ξέχωρα από τους γονείς μας σε ένα μεγάλο τραπέζι κοντά στην πίστα. Σ’ εκείνο το πανηγύρι χορέψαμε με τις κοπέλες χωρίς να ζητούμε την άδεια του γονιού ή του αδελφού της. Μερικοί μας έβλεπαν παράξενα. Όμως όλοι εμείς το χαρήκαμε πολύ. Εκείνη η φιλία κράτησε για πολύ καιρό και κρατά ακόμα μέχρι και τώρα.
Δεν ξέρω αν φταίνε οι ξενόφερτες ιδέες ή αν πράγματι είχαν αλλάξει οι καιροί και είχε ωριμάσει η ιδέα για την διαφορετική αντιμετώπιση των δύο φύλλων μεταξύ τους. Όμως το σημαντικότερο ήταν ότι πείστηκαν τότε ορισμένα αγύριστα μυαλά, πως δεν πρόκειται να φάμε τις κόρες τους.
