Του Βασίλη Καπράλου
Το χέρι σήκωσες και μου ‘δειξες πιο πέρα.
Του κόσμου δεν ακούστηκε, στ’ αφτιά σου η φοβέρα.
Μεσ’ στο μυαλό σου ξαστεριά, πάντα μεγάλη η Μέρα.
Η συμβουλή σου βιαστική, όμως ελπιδοφόρα,
στης νιότης την ανέμελη αεικίνητη αιώρα:
“Για χάσιμο, δεν έχουμε ούτε ώρα’’.
Ήταν μαζί, που έπρεπε, την ώρα να περνούμε,
στο χρόνο που επιτίθεται, να του αντισταθούμε,
τη μοναξιά, την πόρτα μας, που τη χτυπάει, ν’ ακούμε.
Τώρα χρόνια χωρίσαμε, μας πήρε η κατηφόρα.
Προγράμματα, μας ‘φάγαν χρονοβόρα.
Το αίσθημα παρέλαβαν, μεγάλα ασθενοφόρα.
Που δε σε πίστεψα, συγνώμη…
Μπροστά μας άνοιξαν, δυό ξένοι δρόμοι.
Της δυστυχίας γίναμε, εμείς οι κληρονόμοι…
*Από το βιβλίο Σειρήνες
*Ακολουθείστε τον Βασίλη Καπράλο και στην biblionet
*Ακολουθείστε τον Βασίλη Καπράλο και στο facebook
