Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Σβήσε το φως …
Σβήσε το φως …
Επιτέλους να μείνω μοναχή
ν΄αγκαλιάσω τον πόθο …χωρίς φόβο
να διώξω τον καημό …
από το σπασμένο παράθυρο που τόσο μισώ.
Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι ν΄αφεθώ και ας χαθώ
σ΄αγκαλιές που γέννησαν καταστροφές
σ΄ορμές που σκότωσαν γενιές
Δε φοβάμαι …
Κουράστηκα τη μονότονη σιωπή
που όλοι γύρω μου αποκαλούν ‘Οικογενειακή Ζωή’.
Θέλω να τρέξω ξυπόλητη σ΄αγκαθωτές πλαγιές
να μαζέψω δηλητήρια και ανθισμένες καρδιές.
Θέλω να ζυμώσω το ψωμί που θα με χορτάσει
Να σκοτώσω το θεριό που θα με τρομάξει
Να ξαπλώσω στο κορμί που θα με τρελάνει
Θέλω μια ζωή ντυμένη φως
και το σκοτάδι ας δηλώσει Άρχων φόβων και ανακοπών.
Υπόδουλη …
σε υποχρεωτική συσκότιση ηθικών φραγμών
και εσύ …πάντα απών.
Σβήσε το φως …
Λίγες στιγμές απαλλαγμένη από τους προβολείς της ζωής
Λίγες στιγμές χωρισμένη από τη σύμβαση ψυχής
Λίγες στιγμές χαρισμένες σ΄αυτόν τον ψίθυρο
που με κρατάει ζωντανή …
Ζωή …μέσα στο σκοτάδι
Σκοτάδι …μέσα στη Ζωή
Σβήσε το φως!