Του Βασίλη Καπράλου
Ζωντανοί νεκροί
Νυχτερινή επίσκεψη, σ’ ένα νεκροταφείο.
Η ώρα, θα ΄τανε δε θα ΄ταν, δύο.
Την ησυχία και το φόβο του αοράτου,
-εγώ προσωπικά-, δεν τη συνάντησα.
Πολύ πιο μέσα, δεν περπάτησα.
Πτώματα βρήκα, ξυπνητά, να συνδιαλέγονται.
Τις πιο πικρές αλήθειες, άκουσα να λέγονται.
Μαλλιά, αραιά, είδα να κυματίζουν.
Είδα τα πτώματα, από ζωή να σφύζουν.
Και συζητήσεις να φουντώνουν με αλκοόλη
το λόγο πήρανε, ανεξαιρέτως, όλοι.
Το πως και το γιατί του παρελθόντος, να το κρίνουν.
Με κάθε αφορμή, να πίνουν και να πίνουν…
Αφού τα πράγματα, εφτάσαν ως εδώ…
διέξοδο στα αδιέξοδα, πως πρέπει να δίνουν.
Η λύση μια, για να σβήσουν το κακό.
Κενή αφήνουν θέση, σε μνήμα γωνιακό.
Μια μελωδία τους διαπερνάει, με ρυθμό, νοσταλγικό.
Τα χέρια ενώνουν και χορεύουνε, στης σούστας, το
σκοπό
*Από το βιβλίο Σειρήνες
*Ακολουθείστε τον Βασίλη Καπράλο και στην biblionet
*Ακολουθείστε τον Βασίλη Καπράλο και στο facebook
