Ο Μάρκος Μιχαλακάκης πέρασε μια δεκαετία δουλεύοντας για μερικούς από τους μεγαλύτερους τεχνολογικούς κολοσσούς του πλανήτη. Όσα είδε και έζησε τα κατέγραψε σε ένα προσωπικό ημερολόγιο, το οποίο αργότερα έγινε βιβλίο με τίτλο «Working for Tech Giants».
Μιλώντας στον δημοσιογράφο Γιώργο στον 98.4, εξήγησε γιατί επέλεξε να το γράψει στα αγγλικά: τα αγγλικά είναι η lingua franca της τεχνολογίας και ήθελε να μιλήσει σε όλους τους «αόρατους εργαζόμενους» της ψηφιακής εποχής, ανεξαρτήτως χώρας, ώστε να καταλάβουν τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από το «μαύρο κουτί» αυτών των εταιρειών. Ο ίδιος, πριν μπει στον χώρο της τεχνολογίας, υπήρξε δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός για τριάντα χρόνια σε Ελλάδα και Αυστραλία, κάτι που του έδωσε μια διαφορετική ματιά απέναντι σε όσα αντίκρισε.
Αυτό που περιγράφει είναι μια πραγματικότητα πολύ μακριά από τη γυαλιστερή εικόνα της καινοτομίας. Στους τεχνολογικούς γίγαντες, λέει, η κάμερα δεν κλείνει ποτέ, η παρακολούθηση είναι διαρκής και οι εργαζόμενοι μετατρέπονται σε αριθμούς μέσω δεικτών παραγωγικότητας. Η ίδια η γλώσσα έχει χειραγωγηθεί: οι απολύσεις βαφτίζονται «workforce evolution planning» και οι μειώσεις μισθών «compensation calibration», λες και εξαφανίζοντας τις λέξεις εξαφανίζεται και η ιδέα του ανθρώπου με δικαιώματα.
Ο Μάρκος εντοπίζει πέντε βασικούς άξονες εκμετάλλευσης:
1. την εντατικοποίηση της εργασίας υπό συνεχή επιτήρηση,
2. τη χρήση των δεδομένων των εργαζομένων για την εκπαίδευση της τεχνητής νοημοσύνης,
3. την απορρόφηση της τεχνογνωσίας τους σε αλγόριθμους χωρίς καμία αποζημίωση,
4. την ελαστική απασχόληση μέσω υπεργολαβιών που κρατούν τους μισθούς καθηλωμένους για δεκαετίες
5. τον στιγματισμό όσων τολμούν να μιλήσουν για συνδικαλισμό.
Ο σύγχρονος εργαζόμενος, καταλήγει, είναι ένας «φυλακισμένος του αλγορίθμου», ένας άνθρωπος που καταγράφεται σε κάθε του κίνηση και απορρίπτεται τη στιγμή που το κόστος του ξεπερνά τους στόχους κερδοφορίας. Η τεχνολογική πρόοδος, αντί να απελευθερώνει, χτίζει ένα καθεστώς απόλυτου ελέγχου, και οι εργαζόμενοι το αντιλαμβάνονται μόνο όταν η γυάλινη φούσκα σπάει απότομα.
