Ο κόσμος αλλάζει και οι διεθνείς ισορροπίες μεταβάλλονται σταδιακά. Η παγκόσμια ισχύς δεν συγκεντρώνεται πλέον αποκλειστικά στη Δύση, καθώς νέοι γεωπολιτικοί και οικονομικοί πόλοι αναδύονται, με την Κίνα, τη Ρωσία και τις δυνάμεις της Ευρασίας να διεκδικούν ολοένα σημαντικότερο ρόλο στη διαμόρφωση της διεθνούς πραγματικότητας.
Στη συζήτησή μας, ο Πουκαμισάς αναλύει τη μετάβαση προς ένα περισσότερο πολυπολικό και «μεταδυτικό» διεθνές σύστημα, τις αλλαγές στους συσχετισμούς ισχύος και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Δύση. Ποιες δυνάμεις διαμορφώνουν τη νέα παγκόσμια πραγματικότητα και ποια θα είναι η θέση της Ευρώπης σε αυτή τη νέα γεωπολιτική συνθήκη;
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική μεταβολή ή σε μια σταδιακή αναδιάταξη της παγκόσμιας ισχύος; Πώς θα διαμορφωθεί η επόμενη ημέρα στις διεθνείς σχέσεις;
Ο κ. Πουκαμισάς χαρακτήρισε ιδιαίτερα σημαντική την τριμερή συνάντηση ΗΠΑ–Ρωσίας–Κίνας, χωρίς όμως να τη θεωρεί «νέα Γιάλτα». Εκτίμησε ότι επιβεβαιώνει τον ρόλο της Ρωσίας ως μεγάλης πυρηνικής και γεωπολιτικής δύναμης, ενώ παράλληλα αναδεικνύει την αυξανόμενη επιρροή της Κίνας. Συζητήθηκε επίσης η πιθανότητα χαλάρωσης των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, η ενίσχυση της παραγωγής και ροής υδρογονανθράκων, καθώς και η ανάγκη μεταρρύθμισης του διεθνούς θεσμικού συστήματος και του ΟΗΕ.
Βασικό συμπέρασμα ήταν ότι ο κόσμος μετακινείται σταδιακά προς ένα πιο πολυπολικό και «μεταδυτικό» σύστημα, με την ισχύ να μεταφέρεται προς την Ασία και τον λεγόμενο Παγκόσμιο Νότο. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, σύμφωνα με τον κ. Πουκαμισά, επιτάχυνε αυτή τη μετατόπιση, ενίσχυσε τις σχέσεις Ρωσίας, Κίνας, Ιράν και Βόρειας Κορέας και προκάλεσε σοβαρό ενεργειακό και κοινωνικό κόστος στις ευρωπαϊκές οικονομίες.
Σε σχέση με την Ταϊβάν, εκτιμήθηκε ότι η Κίνα πιθανότατα δεν θα προχωρήσει σε στρατιωτική επιχείρηση, εκτός αν προκληθεί με ιδιαίτερα επιθετικό τρόπο. Η κινεζική στρατηγική φαίνεται να παραμένει προσανατολισμένη στην ειρηνική επανένωση, στο πλαίσιο του δόγματος «μία χώρα, δύο συστήματα», ενώ οι ισχυρές οικονομικές σχέσεις Κίνας–Ταϊβάν λειτουργούν ως παράγοντας αποτροπής.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στον έλεγχο των πυρηνικών εξοπλισμών. Η επικείμενη λήξη της συμφωνίας New START μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας παρουσιάστηκε ως κρίσιμο ζήτημα, αλλά και ως πιθανή ευκαιρία για επιστροφή των δύο χωρών σε διαπραγματεύσεις και για αποκατάσταση της στρατηγικής σταθερότητας.
Για τον πόλεμο στην Ουκρανία, επισημάνθηκε ότι η Ευρώπη εξακολουθεί να στηρίζει την Ουκρανία, μεταξύ άλλων μέσω νέας μεγάλης οικονομικής βοήθειας, αλλά εμφανίζει εσωτερικές διαφωνίες ως προς τον τρόπο προσέγγισης των διαπραγματεύσεων. Ο κ. Πουκαμισάς εξέφρασε την άποψη ότι, παρά τη σκληρή ρητορική, ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, ιδίως η Αυστρία και η Νορβηγία, υιοθετούν πιο εποικοδομητικές θέσεις. Τόνισε, ωστόσο, ότι η Ευρώπη πρέπει να εμφανιστεί συντονισμένη και να συμμετάσχει ενεργά στη διαμόρφωση της μεταπολεμικής αρχιτεκτονικής ασφάλειας.
Στο τελευταίο μέρος συζητήθηκε η επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου. Ο κ. Πουκαμισάς ανέφερε ότι η Αίγυπτος έχει καταθέσει ισχυρή αντίθεση στον ΟΗΕ, καθώς θεωρεί ότι το μνημόνιο επηρεάζει τις δικές της θαλάσσιες ζώνες. Παράλληλα, όμως, οι σχέσεις Αιγύπτου και κυβέρνησης της Τρίπολης φαίνεται να βελτιώνονται, όπως δείχνουν οι πρόσφατες επισκέψεις αξιωματούχων και η επαναλειτουργία της αιγυπτιακής πρεσβείας στη Λιβύη.
Το γενικό συμπέρασμα για την Ανατολική Μεσόγειο ήταν ότι οι ισορροπίες μεταξύ Ελλάδας, Αιγύπτου, Λιβύης και Τουρκίας παραμένουν διαρκώς μεταβαλλόμενες. Η επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου δεν αποτελεί, σύμφωνα με τον κ. Πουκαμισά, οριστική ήττα για την Ελλάδα, αλλά απαιτεί συνεχή διπλωματική δράση και προσπάθεια προσφυγής στη διεθνή δικαιοσύνη. Παράλληλα, έθεσε το ερώτημα για το ποια θα είναι η ενεργητική ελληνική πολιτική, πέρα από τις αντιδράσεις: αν θα προχωρήσει η οριοθέτηση ΑΟΖ και αν θα επεκταθούν τα χωρικά ύδατα νότια της Κρήτης.

