Γράφει η Μαρία Φράγκου
Φανταστείτε μια χώρα. Θα την πω, η δική μου.
Δεν έχει χώματα, ούτε νερά.
Φυσικά και διαθέτει τοπία, «κάπου» συμβαίνει πάντα η ζωή.
Στην ειδική της Γεωγραφία,
πρώτα είναι οι άνθρωποι. Ετερόκλητοι. Αταίριαστοι. Με πείσμα στο δικό τους
δίκιο.
Μετά, οι ιστορίες. Συμπτώσεις παράξενες, καταστροφές, προδοσίες και
Ύβρεις. Άμετρα πράγματα.
τέλος, το μάθημα. Πάντοτε ένα και πάντα το ίδιο: για να ζούμε μαζί πρέπει η
δημοκρατία, δηλαδή η προσαρμογή.
Η χώρα μου, το Θέατρο.
Κι εγώ ξετυλίγω το νήμα που ξεκίνησε χίλια, χιλιάδες χρόνια πριν, και ακόμα
αλλάζει τους ανθρώπους.
Σπίτι μου το Team Up που θα πει: Συνεργαστείτε.
Κάτω απ’ τη σκέπη μου, οι επισκέπτες μου γράφουν, παίζουν και ακούν.
Ετερόκλητοι. Αταίριαστοι, αλλά πολίτες. Εξασκούνται στην πράξη στη δημοκρατία.
Κι εγώ εδώ, μαζί σας, συνομιλία προσφέρω.
Διαλέξτε εσείς:
Να πω για τους αταίριαστους πολίτες;
Ή να αρχίσω από τη Λέξη Δημοκρατία;
Ψηφίστε με ένα σύμβολο ή ένα πρόσωπο, σύμφωνα με το γούστο σας: πατήστε
πρόσωπα για πολίτες και σύμβολα για τη δημοκρατία.
Και την επόμενη φορά θα σας μιλήσω γι’ αυτό.
