Γράφει η *Ιωάννα Λιούτα
Ένα υπέρογκο χρέος, μια αναιμική παραγωγική βάση κι ένα κράτος που έμαθε να ζει με δανεικές εντυπώσεις. Ο λογαριασμός γράφεται ήδη και, για άλλη μια φορά, θα κληθεί να τον πληρώσει η κοινωνία.
Η κυβερνητική εικόνα για πλεονάσματα, ταχεία αποκλιμάκωση του χρέους και επενδυτική βαθμίδα βασίζεται σε τεχνητά «δεκανίκια» και στη φοροαφαίμαξη μέσω του πληθωρισμού.
Το τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης
Με τη λήξη του τον Αύγουστο του 2026, η κάνουλα των δισεκατομμυρίων κλείνει, αφήνοντας πίσω μια ιδιωτική οικονομία με τις επενδύσεις καθηλωμένες 24 % χαμηλότερα από τα επίπεδα προ κρίσης.
Η βελτίωση του λόγου χρέους προς ΑΕΠ οφείλεται στον πληθωρισμό και όχι σε ουσιαστική ανάπτυξη, ενώ η αντικατάσταση των διακρατικών δανείων από ομόλογα εκθέτει τη χώρα στις διακυμάνσεις των διεθνών επιτοκίων.
Τραπεζικός κίνδυνος
Τα υψηλά κέρδη και τα μερίσματα των συστημικών τραπεζών οφείλονται στο γεγονός ότι σχεδόν το μισό κεφάλαιό τους αποτελείται από αναβαλλόμενες φορολογικές απαιτήσεις, διατηρώντας το κράτος σε όμηρο.
Συνταξιοδοτικό
Το σύστημα αποτελεί «ωρολογιακή βόμβα», καθώς το κράτος καλύπτει ήδη το 43% της συνταξιοδοτικής δαπάνης (με τάση αύξησης στο 62%), την ώρα που η αναλογία εργαζομένων προς συνταξιούχους επιδεινώνεται.
