Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας
Άστρων πεποιθήσεις, φως τ’ απέριττο, χαμόγελο ασυμβίβαστο, με αηδονιών ξεφτέρια.
Σημείωμα τ’ αγέρι που γελά, στους ήλιους της συγκίνησης, μοναχικό ψεγάδι. Πέτρινες οι αποκρίσεις τ’ Ουρανού, ‘νος θέατρου της λύτρωσης, στοιχειό της ικεσίας. Το Άπειρο σημείο, που ομιλεί, γήινης εγκαρτέρησης κρασί γεμάτο σφρίγος. Θυμίαμα ο ίδρος στα σπαρτά, βήμα της εναντίωσης, με Τειρεσία το δάκρυ. Απόλυτο το Φως των Ποιητών, Ουσίας ενατένιση, συμπαντικών θαμώνων.
Μύθος ελπίδας, με ψυχών ανασαιμιά, το δόρυ τ’ απερίγραπτο, που εχάθηκε στο δρόμο. Φεγγάρια που είν’ απείθαρχα παιδιά, λευκότητας κομίζουνε μαλαματένια δώρα. Άπορες οι εικόνες της ζωής, άπορα και τ’ ατίθασα και θυμωμένα άτια. Ταξίδεμα στου Χρόνου τη σκιά, ομπρός στα αετώματα και σκλάβους τους σαράντα. Νούφαρα της φωτιάς στέλνουν φιλιά και μειδιούν στη σάρισα και στις εννιά τις Μούσες. Όστρακο και χλαμύδα απ’ τα παλιά, νεύματα απ’ τα πέρατα ‘νος Κόσμου που φοβάται.
Εξύπνησε ο αγύρτης ο παππούς, στην έξοδο λυπήθηκε του παλατιού τις νότες. Τα όνειρα πηγάδι είν’ μαγικό, με μύρο από συγχώρηση και ματωμένη Αγάπη. Νηρηίδες με της λίμνης την Ψυχή, αντιμιλούν ελεύθερα στων ξωτικών τη δόξα. Γειτνίαση ζωών αφ’ υψηλού, στα σήμαντρα τα δεύτερα Ιθάκης ξένης ψέμα. Ληστεία γεγονότων στη σκιά, ‘μπρος στου σπηλαίου τα σχήματα, μ’ Εκάτης περιβόλι. Θεάσεις απ’ το φως στη σκοτεινιά, στον κόκκινο περίβολο, μ’ ελλάμψεις απ’ τη Στύγα. Ύψωμα η ακατάληπτη σιγή, σ’ αντάμωμα της λύτρωσης, στον Ονειρόχρονο μου!
