Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Νοιάζεται… πονεί… χαμογελά όταν είναι χαρούμενη. Μα όταν προδίδεται, η ψυχή της κλαίει και αναρωτιέται… τι κακό έκανε να αιμορραγεί, τόσο άδικα χωρίς σταματημό… Η καρδιά της ξεχωρίζει… είναι φανερό.
Λάμπει στο σκοτάδι… Και αν τυχόν πέσει η βροχή πάντα υποχωρεί γιατί δεν παύει η καρδιά αυτή να χτυπά. Μια αχτίδα ήλιου εμφανίζεται και βρίσκει τρόπο να αναστηθεί…να ανανεωθεί…φέρνοντας ζωή στην μαυρίλα των ραγισμένων καρδιών που έχουν σκύψει το κεφάλι.
Ένα θαύμα γεννιέται… ένας καρπός, μια φλέβα ξανά ανοίγει που είχε κλείσει…αυτή όπου εμπόδιζε όλα τα φυσικά, καλά της συναισθήματα να κυκλοφορήσουν στο σώμα. Αυτός είναι ο σκοπός της καλής καρδιάς. Βλέπει μόνο το καλό στους άλλους. Δεν κοιτάζει τα ελαττώματα… αντιθέτως κοιτάζει τα θετικά του.
Ευκολο ειναι να δει κανείς τα αναβραστικά αποτελέσματα και το χρώμα της ψυχής της… την επίδραση της και πώς ξεχωρίζει από τους άλλους.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
