(Της Μαίρης Μάκρα)
Στην πρώτη ομάδα ηρώων, που δίνουν αγώνα ενάντια στην “Αποπνευματοποίηση”***, ανήκει και ο ΙΑΣΩΝ:
Ο ΜΥΘΟΣ: ΙΑΣΩΝ ή ΙΑΣΟΝΑΣ
Στα χρόνια τα παλιά, που δεν τα συγκρατεί η μνήμη των ανθρώπων, αλλά ζουν και βασιλεύουν μέσα στους μύθους, ζούσε ένα βασιλόπουλο, που το έλεγαν Ιάσονα. Ο πατέρας του Αίσων ή Αίσονας, βασιλιάς της Ιωλκού είχε έναν εχθρό και σφετεριστή του θρόνου του, που δεν ήταν άλλος από τον αδελφό του Πελία. Ο Αίσων, για να προστατέψει τον γιό του-από τον σφετεριστή αδελφό του- τον έστειλε κρυφά στο Πήλιο, κοντά στον Κένταυρο Χείρωνα, αλλά διέδωσε ότι ο γιός του είχε πεθάνει.
Ο Κένταυρος Χείρων, σπουδαίος δάσκαλος της θεραπευτικής, τον δίδαξε μεθόδους θεραπευτικής και αναζωογόνησης του οργανισμού, όπως και σε άλλους ήρωες της εποχής του. Ήρθε όμως η ώρα να επιστρέψει στην Ιωλκό. Στο δρόμο προς τον προορισμό του, έπρεπε να περάσει μέσα από ένα ποτάμι. Μπήκε χωρίς δισταγμό μέσα στα ορμητικά νερά του, αλλά του έφυγε το ένα σανδάλι του.
Εντάξει, δεν το θεώρησε και τόσο σοβαρή απώλεια. Περπάτησε μονοσάνδαλος.΄Εφθασε στο παλάτι του βασιλιά πατέρα του, αλλά τον υποδέχτηκε ο θείος του, ο Πελίας, που είχε αρπάξει ήδη τον θρόνο από τον Αίσονα.
Ο Ιάσων απαίτησε τον θρόνο. Ο Πελίας δεν του αρνήθηκε τίποτε! Τί περίεργο, για έναν σφετεριστή! Είχε όμως το πανούργο σχέδιό του.
“Βεβαίως, θα σου δώσω πίσω τον θρόνο, αλλά πρέπει να μου αποδείξεις ότι τον αξίζεις”, είπε στον ανεψιό του και του ανέθεσε μία δύσκολη έως επικίνδυνη αποστολή: Να του φέρει το “Χρυσόμαλλο Δέρας”( δέρμα κριαριού από χρυσό)- τιμητικό αφιέρωμα στους θεούς- που βρισκόταν στην Κολχίδα και ήταν κρεμασμένο πάνω σε ένα ιερό δέντρο της περιοχής. Ποιός θα μπορούσε να το πλησιάσει; Κανείς, γιατί το φύλαγε από τους πιθανούς κλέφτες ένα αγριωπός και άγρυπνος δράκος.
Ο Ιάσων δέχτηκε. Ετοίμασε ένα ολόλευκο καράβι και το ονόμασε Αργώ. Κάλεσε όλους τους ήρωες, συμμαθητές του στην υπαίθρια σχολή του Κένταυρου Χείρωνα, οι οποίοι πρόθυμα τον ακολούθησαν. Έφθασαν στην Κολχίδα. Μίλησαν με τον βασιλιά της Κολχίδας Αιήτη και ο Ιάσων του είπε πως ήρθε για να πάρει το Χρυσόμαλλο Δέρας. Τόσο απλά, λες και του ζήτησε μία κούπα με νερό. Εκείνος, πάλι, πολύ γενναιόδωρα του απάντησε: “Βεβαίως, παιδί μου!”, σαν να έλεγε “εσένα περιμέναμε για να μας απαλλάξεις από το βάρος του!”
Επειδή, όμως, ήθελε να του το κάνει πιο ενδιαφέρον το εγχείρημα, του ζήτησε, έτσι φιλικά, να οργώσει πρώτα ένα χωράφι και να σπείρει σ΄αυτό δόντια κάποιου δράκοντα.
“Με τί θα το οργώσω, βασιλιά μου;”, ρώτησε ο Ιάσων. ” Με αυτούς τους δύο ταύρους, παιδί μου!”, απάντησε εκείνος, σχεδόν με ευγνωμοσύνη.
Και του έδειξε τους δύο ταύρους. Είχαν χάλκινα πόδια και έβγαζαν φλόγες από τα ρουθούνια, αλλά δεν ήταν και το ακατόρθωτο! Ο Ιάσων τα κατάφερε μια χαρά. Κι από κοντά, έσπειρε και τα δόντια δράκου, χωρίς πολλές κουβέντες και άχρηστες περιέργειες. Όταν όμως είδε να ξεφυτρώνουν από τα σπαρμένα δόντια άγριοι πολεμιστές, έτοιμοι να τον κατασπαράξουν, τα χρειάστηκε.
Έλα, όμως, που στο μεσοδιάστημα τον είχε ερωτευθεί η Μήδεια, η μάγισσα κόρη του Αιήτη και του είχε δώσει όλα τα μαγικά εφόδια για την προστασία του, αλλά και σωτήριες συμβουλές για να πάρει όσα ήθελε. Το μόνο αντάλλαγμα που του ζήτησε, ήταν να την πάρει μαζί του, ως γυναίκα του.
Εντάξει, το δέχτηκε, αφού άρχισε να εφαρμόζει τις συμβουλές της.
Πρώτον, άλειψε το κορμί του με το μαγικό υγρό, που του έδωσε η Μήδεια. Από κει και πέρα δεν μπορούσε να τον βλάψει τίποτε.
Δεύτερον, έριξε πέτρες ανάμεσα στους άγριους πολεμιστές. Εκείνοι, με το πολύ μυαλό που είχαν, νόμισαν ότι κάποιος από τους ίδιους έριξε τις πέτρες, αγρίεψαν και αλληλοσκοτώθηκαν.
Τρίτο, η Μήδεια αποκοίμισε τον άγρυπνο δράκοντα με ένα μαγιό φίλτρο και…ο δρόμος ήταν πια ελεύθερος. Ο Ιάσων, με το Χρυσόμαλλο Δέρας, η Μήδεια και ο αδελφός της Άψυρτος, πήραν τον δρόμο της επιστροφής προς την Ιωλκό.
Και ο Άψυρτος μαζί; Το αμούστακο αδελφάκι της Μήδειας; Ναι, μην απορείτε! Ήταν κατά το υποχθόνιο σχέδιο της Μήδειας. Ήξερε ότι θα τους καταδιώξει ο Αιήτης, πατέρας της. Πώς θα τον καθυστερούσε; Σκότωσε το αγνό και ανυποψίαστο αδερφάκι, το κομμάτιασε και πέταξε τα κομμάτια του στη θάλασσα. Ο Αιήτης, διαλυμένος από τον πόνο για το παιδί του, σταμάτησε την καταδίωξη για να περιμαζέψει τον νεκρό γιό του. Κι έτσι, το ζευγάρι της ανομίας-Ιάσων και Μήδεια- ξέφυγαν.
Μετά τί έγινε; Μετά έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα, μόνο που ξεχάσαμε να πούμε κάτι ακόμα.
Αφού πέρασαν χρόνια και η “αγάπη” τους πάλιωσε, ο Ιάσων ερωτεύτηκε την Γλαύκη, κόρη του βασιλιά Κρέοντα, της Κορίνθου. Η πληγωμένη Μήδεια, για να τον εκδικηθεί, σκότωσε τα παιδιά τους. Έτσι “ελαφρά την καρδία” και ανενόχλητη δραπέτευσε.
Ο Ιάσονας έμεινε μόνος με τις αναμνήσεις του και με το ολόλευκο καράβι του, την Αργώ. Επισκεπτόταν καθημερινά το καράβι του, την Αργώ, αναπολώντας την εκστρατεία στην Κολχίδα και λησμονώντας τη θλίψη του. Μια μέρα, ενώ κοιμόταν στη σκιά της Αργούς, ένα σάπιο δοκάρι έπεσε και τον σκότωσε. Έτσι τερματίστηκε θλιβερά και άδοξα η ζωή ενός ήρωα!
ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ- ΓΕΝΙΚΑ
“ΑΠΟΣΤΟΛΗ”: Ο άνθρωπος με τις προδιαγραφές του μυθικού Ιάσωνα, έχει τον δυναμισμό και τις ικανότητες, που απαιτούνται, ώστε να είναι “Αρχηγός” σε κάποιο σπουδαίο έργο.
” ΑΔΥΝΑΜΙΑ”: Η “Αχίλειος πτέρνα του”, ή αλλιώς οι αδυναμίες, που θα του προκαλέσουν τρικυμίες ζωής, είναι ότι ” σε ό,τι κάνει, λείπει η Αγάπη για τον στόχο”. Είναι Αρχομανής, θέλει να επιβάλλεται με κάθε τρόπο και προκαλεί συγκρούσεις.
ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙ ΜΕΡΟΥΣ ΕΙΚΟΝΩΝ
” Ο Ιάσων μαθήτευσε για χρόνια κοντά στον Κένταυρο Χείρονα”= Συμβολίζει τον άνθρωπο που αποκλείει,
για χρόνια, την πνευματική του υπόσταση. Περιορίζεται στις ανάγκες και φροντίδα μόνο του σώματος και κατ΄επέκταση, στις υλικές ανάγκες, ( επιβίωση, απόκτηση υλικών αγαθών)και στις υλιστικές βιοθεωρίες, αντιλήψεις και απολαβές, με την “Ματαιοδοξία” πάνω απ’ όλα: Να ξεχωρίζει, να “φαίνεται” με κάθε τρόπο.
Αυτό οδηγεί στην λεγόμενη “Χωριστικότητα”, με την οποία δηλώνει: “Εγώ” – ο καλύτερος- και ” οι άλλοι”,
οι “κατώτεροί μου”.
“Στον δρόμο προς την Ιωλκό και περνώντας μέσα από έναν ποταμό, χάνει το σανδάλι του”= Το πόδι του
είναι γυμνό, απροστάτευτο. Η ψυχή του, λοιπόν, είναι απροστάτευτη, διότι το άτομο αυτό δεν έχει πνευματικότητα ή την έχει αποκλείσει.
(Ας θυμηθούμε ότι ο ήρωας Αχιλλέας σκοτώθηκε από τον τραυματισμό του στην “πτέρνα”, στο πόδι. Κάτι που μας λέει, ότι το “πόδι”, στους μύθους, παρουσιάζεται ως σύμβολο της ψυχής)
” Οργανώνει την Αργοναυτική Εκστρατεία, παίρνοντας μαζί του τους ήρωες της εποχής”= Στο έργο,
που ξεκινάει ο “Ιάσων- Άνθρωπος”-(=το άτομο που έχει τις προδιαγραφές του ήρωα-Ιάσονα),έχει μαζί του τις πιο δυνατές, χαρισματικές και δοκιμασμένες όψεις της ψυχής του (δυνάμεις που εκπροσωπεί ο καθένας από εκείνους τους ήρωες).
“Το καράβι τους, η Αργώ, είναι ολόλευκο”= Στο ταξίδι ζωής που ξεκινάει, θα χρησιμοποιήσει όλες τις δυνατές όψεις της ψυχής του, τις ηρωικές, οι οποίες-αρχικά- εκδηλώνονται και με την κατώτερη μορφή τους. Π.χ. η “Ορμή” μπορεί να εκδηλώνεται και ως ” Καταστροφική Οργή”. Είναι η ώρα να εξαγνισθούν ( το καράβι είναι λευκό=Αγνότητα).
Επομένως, είναι η ώρα της δοκιμασίας. Θα υπάρξουν μεγάλες δυσκολίες, αν χρησιμοποιηθούν άνομα μέσα- όπως η ιδιοτέλεια και οι εγωιστικές συμπεριφορές- στους στόχους που βάζει ο ” Ιάσων” της ζωής.
– ” Πρέπει να πάρει πίσω το “Χρυσόμαλλο Δέρας”= Για να προχωρήσει στη ζωή του, ως ολοκληρωμένο άτομο, θα πρέπει να επαναφέρει το Ιδανικό που έχει χαθεί. Δηλαδή, να ξαναβρεί την Αγνότητα της Ψυχής- ( Χρυσό= Φως ψυχής). Την επαφή με την Πνευματική πλευρά του ή αλλιώς, “την επαφή με την Ψυχή του” και όχι μόνο με την Διάνοιά του (= το μυαλό του).
Με το μυαλό, όσο δυνατό κι αν είναι, δεν μπορεί ο άνθρωπος να αντιληφθεί όλα όσα συμβαίνουν στο, πέραν της ύλης, σύμπαν ή στο πέραν της διάνοιας πεδίο του εγκεφάλου. Δεν έχει τις κατάλληλες κεραίες, θα λέγαμε, για να αντιληφθεί εκείνο που υπάρχει, αλλά δεν το βλέπει με τα υλικά του μάτια.
– “Ο Αιήτης- που είναι άνθρωπος και όχι θεότητα- του βάζει δοκιμασίες”= Το “σκοτεινό- υλιστικό” κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξής του- γιατί το διαθέτει, αφού, ως άνθρωπος, είναι πλασμένος και από ύλη – θα τον περάσει από δοκιμασίες. Είναι η πραγματικότητα της ζωής, μέσα στην οποία θα δοκιμαστούν οι αδυναμίες του χαρισματικού ανθρώπου. Δύσκολη περίοδος για τον κάθε άνθρωπο και ιδιαίτερα δύσκολη για όποιον πιστεύει ότι μόνο με το “έξυπνο μυαλό του” θα καταφέρει τα πάντα.
– “Πρώτη δοκιμασία: Να οργώσει τη γη, αφού δαμάσει τους ταύρους, που έχουν ατσάλινα νύχια και η ανάσα τους καίει τα πάντα”= Οι ταύροι συμβολίζουν την “Τάση Κυριαρχίας”, που έχει γίνει επικίνδυνη, για όποιον λειτουργεί έτσι.
Έχει γίνει πολύ σκληρός και κινδυνεύει, με τις πράξεις του, να εκδηλώνει θηριωδία. Και τότε θα επακολουθήσει η καταστροφή( από τα ρουθούνια τους βγαίνει φωτιά).
Επομένως, ο “ήρωάς μας” καλείται να δαμάσει αυτή την τάση και να “οργώσει τη γη”, δηλαδή, να καλλιεργήσει ή να λειτουργήσει μέσα στη ζωή με γόνιμο τρόπο. Κι αυτός ο τρόπος είναι, όχι βέβαια η “Τάση Κυριαρχίας”, αλλά η δύναμη της σοφίας. Ως προς αυτό, θα χρειαστεί καθοδήγηση από ειδικό. Έχουμε να κάνουμε με το σκοτεινό Υποσυνείδητο και δεν το πλησιάζει κανείς χωρίς ειδική καθοδήγηση.
– ” Στο οργωμένο χωράφι θα σπείρει δόντια δράκου”= Πώς διαχειρίζεται τη ζωή; Με τί είδους “δόντια” την επεξεργάζεται; Με τί τρόπο, δηλαδή! Η απάντηση ΄δίνεται αν σκεφτούμε:
Τί “σπέρνει” ο αρχομανής; Επιθετικότητα, πόθο για εξουσία και υλικά αποκτήματα ( διακρίσεις, φήμη και ό,τι τον κάνει να “ξεχωρίζει”! Η Ματαιοδοξία στα ύψη!
– ” Φυτρώνουν πάνοπλοι άνδρες”= Ό,τι σπείρεις θα θερίσεις! Αφού “σπέρνει”- διαχειρίζεται τα πάντα στη ζωή- με Ματαιοδοξία και Αρχομανία, θα προσελκύσει κοντά του όμοιους. Αρχομανείς και σκληρόκαρδους. Πώς θα τα βγάλει πέρα μαζί τους;
-“Πετάει ανάμεσά τους πέτρες κι αυτοί αλληλοεξοντώνονται”= Χρησιμοποιεί το “διαίρει και βασίλευε”. Τους χρησιμοποιεί, τους τάζει πλεονεκτήματα, τους δίνει προνόμια και θέσεις. Έτσι σπέρνει μεταξύ τους τον φθόνο, τον πόθο για εξουσία και την αντιπαλότητα.
Αυτή η τακτική δεν έχει να κάνει με αρετές ψυχής, αλλά με την ραδιουργία, που φωλιάζει στο σκοτεινό υποσυνείδητο.
Όσα και να πετύχει ένα άνθρωπος, με τις “σκοτεινές” του δυνάμεις, δεν πρόκειται να πάει μακριά. Θα έχει πολύ άσχημες συνέπειες.
– ” Η Μήδεια τον βοηθάει σε κάθε του βήμα”= η Μήδεια είναι μάγισσα και χρησιμοποιεί τις δυνάμεις της για να επωφεληθεί η ίδια. Δεν διστάζει να κάνει κακό στους άλλους, αρκεί να πετύχει αυτό που ποθεί. Επομένως, ο προικισμένος με σπουδαίες δυνάμεις “άνθρωπος- Ιάσων”, χάνει τον δρόμο του!
Χρησιμοποιεί την “Μήδεια”, δηλαδή, τις αρνητικές όψεις αυτών των δυνάμεων για να πετύχει τα σχέδιά του, αδιαφορώντας για το αν κάνει κακό στους άλλους. Μόνο το προσωπικό του κέρδος τον ενδιαφέρει.
Τότε, όσο μεγάλες και να είναι οι δυνάμεις του( ικανότητες, κ.λ.π.) εκδηλώνονται ως δυνάμεις το Κακού.
Θα τολμούσαμε να πούμε, ότι μιλάμε για “δαιμονικές” όψεις του Υποσυνειδήτου.
-” Η Μήδεια, με τα μαγικά της φίλτρα, αποκοιμίζει τον δράκοντα, που φρουρεί το “Χρυσόμαλλο Δέρας”= Ο δράκοντας που μπαίνει στη μέση και εμποδίζει τον άνθρωπο να αποκτήσει το “Χρυσόμαλλο Δέρας”(= το πνευματικό κομμάτι της ύπαρξής του), είναι η διαστροφή των δυνάμεων του και το όνομα αυτών: Ματαιοδοξία! Αρχομανία! Σεξουαλική διαστροφή!
– ” Αποκοιμίζει τον “Δράκο”…”. Ο ικανός, αλλά λιπόψυχος, δεν αντιμετωπίζει γενναία την κάθε διαστροφή του, ώστε να την κατανικήσει και να την θεραπεύσει. Συχνά με αναίδεια και με έξαρση των πόθων του, την επιδεικνύει και την υπερ-τονίζει ως την μόνη αλήθεια και ,το τραγικότερο, ως δείγμα εξέλιξης και γενναιότητας. Την “αποκοιμίζει”.
– ” Ο Αιήτης τους καταδιώκει”= Ο “Ιάσων- άνθρωπος” καταδιώκεται από τις ενοχές του- γιατί μέσα του γνωρίζει πού σφάλλει- αλλά τις απωθεί και ρίχνει το άδικο στους άλλους. Δεν αντέχει να αντικρύσει γυμνό τον εαυτό του και τις αδυναμίες του. Και “προσπαθεί να ξεφύγει”, λέει ο μύθος, κι εμείς καταλαβαίνουμε, με τη βοήθεια των συμβόλων, ότι προσπαθεί να ξεφύγει από την ανώτερη συνείδηση του.
– ” Η Μήδεια σκοτώνει και κομματιάζει τον αθώο Άψυρτο”= Οι αρνητικές όψεις του “Αρχομανούς” και “Ματαιόδοξου”
“Ιάσονα” της ζωής, “σκοτώνουν” την αγνότητά του. Επίσης, πολλοί αθώοι που είναι κοντά του, ως
συγγενείς ή σε άλλες σχέσεις, θυσιάζονται άδικα και “κομματιάζεται”, διαλύεται η ζωή τους από τις δικές του ανισορροπίες.
-” Ο Ιάσων εγκαταλείπει την Μήδεια”= Ο αρχομανής παραμερίζει τις αρνητικές πλευρές του. Μοιάζει να “άλλαξε”, όπως λέμε συχνά και να είναι πιο ήπιος. Μην ξεγελιέστε. Η συμπεριφορά του έχει διορθωθεί.
Στο βάθος της ύπαρξής του είναι ο ίδιος. Δεν έχουν εξαγνισθεί τα αρνητικά του στοιχεία. Οι συνέπειες θα ακολουθήσουν και είναι συνήθως, ασθένειες, νευρώσεις, κακοτυχίες. Έχετε δει πόσοι “αρχομανείς” ασθενείς βασανίζουν τους ανθρώπους τους, που είναι κοντά τους και τους φροντίζουν; Πόσοι νευρωτικοί- “Ιάσονες” τρομοκρατούν τους γύρω τους ασκώντας πάνω τους εξουσία;
– ” Η Μήδεια σκοτώνει τα παιδιά της”= Ακολουθεί η ερήμωση και η εκμηδένιση. “Σκοτώνονται”, καταστρέφονται οι καρποί μια ζωής μέσα από τις διεστραμμένες συμπεριφορές και τις αρνητικές δραστηριότητες. Όλο το περιβάλλον του “Ιάσονα” της ζωής τοξινώνεται και ακολουθεί το τέλμα και η καταστροφή.
“Μηδένα προ του τέλους μακάριζε”, έλεγαν οι σοφοί μας.
– ” Ο Ιάσων σκοτώνεται μέσα στην Αργώ, από ένα σάπιο κοντάρι που έπεσε πάνω του”= Τα νεανικά του όνειρα έχουν αφανισθεί. Η χαλασμένη, “σάπια” ζωή του τον συντρίβει. Πεθαίνει άδοξα και γενικά η ζωή του καταλήγει να έχει εικόνα ερήμωσης.
===
ΦΙΛΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ: Αν είμαστε προικισμένοι με ηγετικές ικανότητες, καλό είναι να παρατηρούμε το εξής: Υπάρχουν κοντά μας – επειδή τους ελκύουμε- άτομα αντιδραστικά, ανταγωνιστικά, που συνεχώς μας εναντιώνονται και μας σπάνε τα νεύρα με τις αντιρρήσεις τους και την αντιδραστική συμπεριφορά τους; Όπως και να είναι εκείνοι, δεν πρέπει να ασχοληθούμε μαζί τους, προσπαθώντας να τους αποδείξουμε ότι έχουν “αγύριστο κεφάλι” κι εμείς έχουμε όλο το δίκιο με το μέρος μας.
Άδικος ο κόπος και λάθος χειρισμός. Το “καμπανάκι” χτυπάει για τον εαυτό μας! Είναι η ώρα για μία ειλικρινή αυτοκριτική! Μήπως μοιάζουμε-έστω λίγο- με τον “Ιάσονα” και εκτός από τις αναμφισβήτητες ηγετικές μας ικανότητες, γέρνουμε λίγο προς την αρχομανία; Απλώς…ας κάνουμε μια αυτοπαρατήρηση! Η εσωτερική μας “Μήδεια”(=οι αρνητικές πλευρές μας) έχουν ξεπροβάλλει και μας υποβαθμίζουν. Ας μην τους το επιτρέψουμε!
***
(Αποπνευματοποίηση, κατά τον Paul Diel, είναι η κατάσταση κατά την οποία ο άνθρωπος έχει απομακρυνθεί από το Πνεύμα και περιορίζει τους πόθους του μόνο στην Ύλη, στις υλικές απολαύσεις και στα κέρδη-επιτυχίες σε υλιστικούς στόχους, όπως το να “Υπερέχει”, να “Άρχει”, να “Φαίνεται”, πάντα σε ανταγωνισμό έναντι των άλλων ανθρώπων).
