Μια μικρή αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα γερμανική μελέτη έρχεται να ρίξει φως σε όσα συμβαίνουν τη νύχτα όταν δύο σύντροφοι μοιράζονται το ίδιο κρεβάτι, και τα ευρήματά της είναι κάτι παραπάνω από ρομαντικά.
Ερευνητές του Κέντρου Ολοκληρωμένης Ψυχιατρικής, με επικεφαλής τον δρα Χένιγκ Γιοχάνες Ντρου, διαπίστωσαν ότι τα ζευγάρια που κοιμούνται μαζί όχι μόνο συγχρονίζουν ασυνείδητα τις συνήθειες του ύπνου τους, αλλά περνούν και πολύ περισσότερο χρόνο στη φάση των ονείρων, γνωστή ως ύπνος REM. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι αυτή η φάση δεν είναι απλώς αυξημένη σε διάρκεια, αλλά και λιγότερο διαταραγμένη σε σύγκριση με τον ύπνο σε χωριστά κρεβάτια.
Δεδομένου ότι ο ύπνος REM συνδέεται άμεσα με τη ρύθμιση των συναισθημάτων, την εδραίωση της μνήμης, την επεξεργασία των κοινωνικών επαφών και τη δημιουργική επίλυση προβλημάτων, το να κοιμάται κανείς με τον σύντροφό του αποκτά ξαφνικά μια εντελώς νέα, σχεδόν θεραπευτική διάσταση.
Το πείραμα που έστησαν οι επιστήμονες ήταν απλό αλλά αποκαλυπτικό: δώδεκα υγιή νεαρά ζευγάρια κλήθηκαν να περάσουν τέσσερις νύχτες σε εργαστήριο ύπνου, πότε μοιράζοντας το ίδιο στρώμα και πότε κοιμώμενα χωριστά. Τα δεδομένα έδειξαν ότι στον κοινό ύπνο τα σώματα μπορεί να γίνονται λίγο πιο ανήσυχα, οι κινήσεις των ποδιών ήταν συχνότερες, χωρίς ωστόσο αυτό να χαλάει τη συνολική αρχιτεκτονική του ύπνου. Σαν να λέμε ότι το σώμα «ελευθερώνεται» από τη ρουτίνα, αλλά ο εγκέφαλος παραμένει απερίσπαστος και προστατευμένος. Η ουσία βρίσκεται στον συγχρονισμό: τα ζευγάρια που ένιωθαν ότι η σχέση τους έχει βαθιά σημασία έτειναν να εναρμονίζουν ακόμα περισσότερο τους κύκλους του ύπνου τους, δημιουργώντας μια κοινή νυχτερινή «παρτιτούρα» που φαίνεται να λειτουργεί ως υπόγειος μηχανισμός ενίσχυσης του δεσμού. Αυτή η ασυνείδητη συνεργασία δημιουργεί μια θετική ανατροφοδότηση: ο σταθερότερος ύπνος REM βελτιώνει την ικανότητα του καθενός να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του και να αλληλεπιδρά κοινωνικά την επόμενη μέρα, μειώνοντας παράλληλα το συσσωρευμένο άγχος.
Με λίγα λόγια, η συνήθεια να μοιράζεται κανείς το κρεβάτι του με τον σύντροφό του δεν είναι απλώς μια πολιτισμική σύμβαση ή μια επιλογή οικειότητας, αλλά μια βαθιά βιολογική διαδικασία που θρέφει την ψυχική υγεία και τη γνωστική ευελιξία. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο δρ Ντρου, ενώ το σώμα μπορεί να γίνεται πιο ατίθασο όταν κοιμάται με κάποιον άλλον, αυτό δεν ισχύει για τον εγκέφαλό μας, ο οποίος αξιοποιεί την εγγύτητα για να χτίσει ανθεκτικότερη μνήμη και πιο δημιουργική σκέψη.
Μέχρι σήμερα, ελάχιστες έρευνες είχαν εξετάσει το φαινόμενο, κι όμως τα ευρήματα αυτής της πρωτότυπης μελέτης δείχνουν ότι ο κοινός ύπνος μπορεί να είναι ένα από τα πιο υποτιμημένα εργαλεία ψυχικής ενδυνάμωσης, που επιβεβαιώνει με ποιητικό τρόπο ότι το να κοιμάσαι αγκαλιά είναι πολύ περισσότερα από μια τρυφερή συνήθεια.
