Γράφει ο *π. Κωνσταντίνος Λαγός
“Με το σπόρο που έπεσε στο γόνιμο έδαφος, εννοούνται όσοι άκουσαν το λόγο με καλή και αγαθή καρδιά, τον φυλάνε μέσα τους και καρποφορούν με υπομονή”.
Η υπομονή είναι το κλειδί για να να αποδώσει καρπούς ο σπόρος του λόγου του Θεού. Η υπομονή είναι το κλειδί για πολλά πράγματα που συνδέονται είτε με την πνευματική είτε με την πρακτική ζωή.
Συνήθως ως υπομονή, ορίζουμε την παθητική αντιμετώπιση των καταστάσεων γύρω μας. Έναν κακό γείτονα, έναν κακό προϊστάμενο στη δουλειά, έναν κακό συνεργάτη, έναν κακό συγγενή ακόμα, να τους αντιμετωπίζουμε με τέτοιον τρόπο, σαν να περιμένουμε να αλλάξουν χαρακτήρα ή να φύγουν από μόνοι τους. Ομοίως και άλλες καταστάσεις, όπως η φτώχεια, η ασθένεια ή η καταπίεση.
Υπομονή όμως δε σημαίνει ανοχή στον κάθε έναν που θα μας κάνει τη ζωή δύσκολη ούτε να τον αφήνουμε να αλωνίζει μέχρι να βαρεθεί,. Σημαίνει σταθερότητα, σημαίνει ορισμός ορίων και οξυδέρκεια στα προβλήματα που μας δημιουργεί.
Η υπομονή δεν περιορίζεται στην παθητικότητα. Υπομονή σημαίνει αντοχή ώστε να μην υποχωρούμε. Σημαίνει σύνεση ώστε να μη κάνουμε βιαστικές ή σπασμωδικές κινήσεις. Σημαίνει επιμονή ώστε να μην απωλέσουμε την αίσθηση του σωστού και του λάθους.
Δε σημαίνει πως σκύβουμε το κεφάλι και ιδιωτεύουμε περιμένοντας να αλλάξουν οι άσχημες συνθήκες. Σημαίνει πως συνεχίζουμε την πορεία μας παρά τις δυσκολίες.
Αλλά και στα πνευματικά: Όλοι έχουμε πειρασμούς, όλοι έχουμε στεναχώριες, δυσκολίες και όλοι αντιμετωπίζουμε καθημερινά ένα πλέγμα αμαρτιών που περιμένει να μας αρπάξει. Και πολλές φορές πέφτουμε μέσα σε αυτό το δίχτυ.
Εκεί χρειάζεται η υπομονή, ώστε να ξεμπλεχτούμε από αυτή τη παγίδα, να σηκωθούμε και να συνεχίσουμε τον δρόμο προς την αρετή κι έπειτα τη σωτηρία, ο οποίος είναι πάντα ανηφορικός.
Δεν περιμένουμε όμως ούτε να ξεμπλεχτούμε εκ θαύματος ούτε ο δρόμος από ανηφορικός να γίνει ίσιος. Εμείς ξεμπλεκόμαστε, με τη βοήθεια του Χριστού, εμείς ανεβαίνουμε την ανηφοριά με συνοδοιπόρο τον Κύριο.
Άλλωστε ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία της προσευχής είναι η υπομονή καθώς η απάντηση του Κυρίου σε αυτήν είτε έρχεται αργά -για τα δικά μας ανθρώπινα δεδομένα- είτε έρχεται με τρόπους που αν είμαστε βιαστικοί δεν θα κατορθώσουμε να αντιληφθούμε.
Δε σημαίνει ότι κάνουμε πως δε βλέπουμε τα κακώς κείμενα, σημαίνει πως αναλαμβάνουμε να τα αλλάξουμε και πως οι δυσκολίες και οι συνέπειες δεν μας πτοούν.
Ο σπόρος έπεσε κι εμείς τον δεχτήκαμε. Τώρα χρειάζεται να εργαστούμε με συνέπεια και υπομονή μέχρι να ανθίσει. Και ναι, θα ανθίσει.
