Του Χρύσανθου Μανώλη / philenews
Όταν το Κυπριακό, όπως μας το έμαθαν από γεννησημιού μας, έκανε τις πρώτες συσπάσεις μετά τη μακρά χειμερία νάρκη που πολλοί εξέλαβαν για θάνατο, ένδειξη -οι συσπάσεις- πως δεν βγήκε ακόμα η τελευταία του πνοή, οι περισσότεροι δίσταζαν να τοποθετηθούν.
Όταν ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιχείρησε να αναπτερώσει τις ελπίδες για νέα διαδικασία διαλόγου, οι μεν και οι δε της κοινής γνώμης γύρισαν από το άλλο πλευρό.
Μάς ανακοίνωσαν κάποια στιγμή πως έρχεται ο Γκουτέρες. Η ψυχραιμία -και η απαξίωση για τη διαδικασία- διατηρήθηκαν. Άντε και ήρθε – τι θα πετύχει;
Όσο πλησίαζε η επίσκεψη, αυτοί που τρομάζουν στην ιδέα και μόνο μιας συμφωνίας για ομοσπονδιακή λύση -δικαίωμά τους- άρχισαν να… τριβιτζιάζονται. Ρε, λες; Έχει γούστο. Μα για όνομα του Θεού. Μα η κατοχική Τουρκία;
Και κάποιοι αναβίωσαν και μιαν Ομάδα, που έβγαλε ανακοίνωση και μας είπε «τι σημαίνει από εκεί που μείναμε στο Κραν Μοντανά; Πού μείναμε; Τι συμφωνήσαμε;».
Παίδες, χαλόου, υπάρχει ακόμα το Google, υπάρχει και η ΑΙ σε διάφορες εκδοχές. Κάντε αναζήτηση.
Όμως, να δείξουμε λίγη κατανόηση: Όταν σου ανακοινώνουν (εκεί που ήσουν άνενοιας πως λύση όπως τη συζητούμε -και τη ζητούμε!- αποκλείεται να υπάρξει) ότι έρχεται ο γγ του ΟΗΕ, θέλεις-δεν θέλεις ανησυχείς, αν αυτό που θεωρείς εθνικά επιβεβλημένο είναι να μην συζητηθεί καν οποιοδήποτε σχέδιο εμπίπτει σε αυτό που λέμε (και αυτό που συμφωνήσαμε 1000 φορές πλειοψηφικά) διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, με πολιτική ισότητα. Μερική αποδοχή, δηλαδή, των τετελεσμένων του ξηλώματος του ‘63, του πραξικοπήματος και της εισβολής του ‘74. Για να μην οριστικοποιηθούν, σε πρώτη φάση, όλα τα προναφερθέντα τετελεσμένα και να μην αναγνωριστεί το ψευδοκράτος της Τουρκίας μέσα στα τέτοια μας.
Στον 2ο γύρο των προεδρικών 2023 και οι δύο υποψήφιοι δήλωσαν επανειλημμένα προσήλωσή σε αυτή τη λύση. Αυτή τη λύση. Όχι την όποια λύση. Όχι στην επαναφορά του ‘60, όχι στην επαναφορά του καθεστώτος της 19ης Ιουλίου 1974. Όχι στην άρση όλων των τετελεσμένων. Άρση κάποιων. Αν μη τι άλλο. Χωρίς ξένα στρατεύματα. Αν μη τι άλλο. Ένα κράτος, μία διεθνής εκπροσώπηση, ελεύθερη διακίνηση και εγκατάσταση, εντός ΕΕ. Και με οδυνηρές οριστικές απώλειες για χιλιάδες πρόσφυγες. Αν μη τι άλλο.
Και δεν έγινε μόνο στον 2ο γύρο του ‘23. Έγινε σε όλους τους 2ους γύρους που μπορώ να θυμηθώ. Όμως, σήμερα ζούμε σε μια κοινωνία που αυτοί που δεν αποδέχονται τη λύση που διεκδικούν οι προέδροι που οι ίδιοι ψήφισαν και μία και δύο και περισσότερες φορές -και θα ξαναψηφίσουν μάλλον!- μοιάζουν να είναι πλειοψηφία.
Τους διαβάζουν -όσοι τους διαβάζουν- στα ΜΚΔ, τους ακούμε ακόμα και στα οικογενειακά τραπέζια, διάολε.
Λέει ο Πρόεδρος -ο εκλεγμένος, ο οποίος απέναντί του είχε τη μειοψηφία της αριστεράς (έχει τη σημασία του και αυτό)- ότι 52 χρόνια μετά την ταπεινωτική και οδυνηρή και αιματηρή και καταστροφική ήττα της Κύπρου από τις ορδές του Αττίλα δεν υπάρχει χώρος για δίκαιη λύση του Κυπριακού, όπως τη φαντάζονται πολλοί. Και αυτοί απαντούν «ποιος σου το είπε;». Αυτοί που τον ψήφισαν και θα τον ξαναψηφίσουν, φτάνει να μην έχουμε λύση. Και αν δεν ψηφίσουν αυτόν, θα ψηφίσουν τον υποψήφιο -στον 2ο γύρο του ‘28- του ΔΗΣΥ. Ο οποίος την ίδια λύση -διζωνική δικοινωτική, με πολιτική ισότητα και λοιπά- θα διαλαλεί.
Και ξανά από την αρχή. Ο κάθε Πρόεδρος να λέει λύση στο πλαίσιο του ΟΗΕ και στο πλαίσιο Γκουτέρες και η κερκίδα να τον βρίζει και να περιμένει το… δημοψήφισμα για να του πει να πάει εκεί που βρέχει. Και στο μεσοδιάστημα να τον ψηφίζει στις προεδρικές ή κάποιον με τις ίδιες θέσεις.
Κύριε Γκουτέρες, ας φέρνατε ένα μαγιό, να μην πάει χαμένο το ταξίδι. Μην γελάτε, η πλειοψηφία θέλει άρση όλων των τετελεσμένων. «Να κόψετε το λαιμό σας με τον κώλο της πότσας» και να φέρετε πίσω και τους νεκρούς μας. Και τους αγνοουμένους. Και τους αγαπημένους μας που πέθαναν στη φτώχεια, παρά τα κοτσιάνια τους. Να διαγράψετε τα ψυχολογικά των γονιών μας. Τον πόνο τους. Διαγράψτε τα λάθη μας, τα πάθη μας, τις προδοσίες τους, τους φόνους τους, τις απόπειρες δολοφονίας του εκλελεγμένου προέδρου, τα αίσχη της ΕΟΚΑ Β και της ΤΜΤ. Φέρτε πίσω το πρωινό της 14ης Ιουλίου 1974. Αν μη τι άλλο. Αυτό θέλουν, κύριε.
