Γράφει η Αγγελική Σαρικαβάζη
Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, από τα χωριά της Κρήτης μέχρι τα βουνά της Ηπείρου και τα νησιά του Αιγαίου, συναντά κανείς την ίδια αντίφαση, άνθρωποι που μια στιγμή ρίχνουν μπαλοθιές στον αέρα για το «έθιμο» ή τη λεβεντιά, και την επόμενη κάνουν μεγάλους σταυρούς στην εκκλησία. Άλλοι που δεν διστάζουν να καταριούνται, να κουτσομπολεύουν, να ρουφιανεύουν, κι έπειτα ανάβουν κερί και ζητούν ευλογία.
Αυτό το φαινόμενο δεν είναι τοπικό, ούτε καινούργιο. Είναι κομμάτι μιας βαθιά ριζωμένης ελληνικής νοοτροπίας, όπου η πίστη και η παράδοση συχνά λειτουργούν περισσότερο ως κοινωνικό άλλοθι παρά ως εσωτερική στάση ζωής. Είμαστε ένας λαός που αγαπά τη θρησκεία, αλλά όχι πάντα την εφαρμόζει. Που ξέρει να κάνει τον σταυρό του, αλλά ξεχνά τι σημαίνει πραγματικά η πράξη αυτή.
Η Εκκλησία, βέβαια, δεν μπορεί να ελέγξει τη συνείδηση του καθενός. Όμως η ευκολία με την οποία εναλλάσσουμε την οργή με την προσευχή, το μίσος με τον σταυρό, δείχνει μια κοινωνία που ζει σε διαρκή αντίφαση. Θέλουμε να φαινόμαστε πιστοί, όχι απαραίτητα να είμαστε.
Ίσως έχει έρθει η ώρα να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει «πίστη» και «παράδοση». Γιατί ούτε η μπαλοθιά είναι λεβεντιά, ούτε η κατάρα είναι δικαιοσύνη. Και σίγουρα, ο σταυρός δεν είναι διακοσμητική κίνηση, είναι υπενθύμιση ανθρωπιάς.
Ακολουθήστε μας και στο Google news