Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Βλέπω την ελπίδα ν΄αναζητά καταφύγιο
μια γωνιά ζεστή για να κουρνιάσει
να γλύψει τις πληγές
να γιάνει για λίγο τις μαχαιριές.
Ένας κόσμος ντυμένος εξέλιξη
και ο άνθρωπος πια χωρίς καμία συναίσθηση.
Ένα άβουλο θύμα μιας μη ελεγχόμενης καταιγίδας
νικητές οι πιο βρώμικοι θηρευτές.
Κορμιά που ανταγωνίζονται μια πλαστική ομορφιά
και αναζητούν με μανία
μια εικονική επιτυχία σ΄ αυθαίρετη εταιρία.
Κατευθυνόμενες ζωές, ανάγκες, ψυχές
και κάπου εκεί,
ανάμεσα στην απελπισία, στη μοναξιά,
στα νοικιαζόμενα κλουβιά,
η ελπίδα… που φτερουγίζει στην καρδιά
σαν θηλυκιά περιστέρα
έτοιμη να πετάξει ψηλά – όσο γίνεται πιο ψηλά
να ετοιμάσει νέα φωλιά.
Ο τελευταίος επιζών
Μια ευάλωτη ευκαιρία
να ξαναγεννηθεί η ουσία
να στυλωθεί η θρησκεία
να ικετεύσει η λογική
να ελευθερωθεί η ψυχή
για να ξαναγίνει η φωνή… κραυγή
