Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Η αλήθεια μου
Μπορείς ν΄ αγκαλιάσεις την αλήθεια σου;
Να την κεράσεις ένα τσιγάρο
τη βραδιά της μεγαλύτερης αποτυχίας σου;
Να τα πιείς μαζί της, να ζαλιστείς
και μετά να φιλήσεις παθιασμένα τον εραστή της;
Να σταθείς δίπλα της στο κάτοπτρο της ζωής
και να της χαμογελάσεις όπως η μάνα,
όταν ξεπροβοδίζει τη νύφη από το φρέσκο-ασβεστωμένο χαμόσπιτο,
στην παλιά φθαρμένη φωτογραφία που τόσο μισείς,
γιατί δεν είσαι εκεί…
Δεν θα είσαι ποτέ εκεί, ανάμεσα στις ασπρόμαυρες φιγούρες
που γελάνε αληθινά, ξένοιαστα…
Γελάνε με την καρδιά τους για τη χαρά της θυγατέρας,
για την τιμή του πατέρα,
για το καμάρι της κουρασμένης μάνας,
που ένα ολόκληρο καλοκαίρι έπλενε στο χέρι τα λιγοστά προικιά…
Μια αληθινή ζωή πεταμένη στο πατάρι
Στριμωγμένη σε παλιά μπαούλα
που αγωνίζονται να συγκρατήσουν τη μυρωδιά της λεβάντας.
Κρυμμένη ανάμεσα στους ιστούς
που σχεδίασαν οι αράχνες του σπιτιού
που δε σταμάτησαν ν΄ αναζητούν
μια φιλόξενη γωνιά στη γειτονιά.
Αγκαλιάζω την αλήθεια μου…
Φοράω τα κατακόκκινα λουστρίν της νόνας
και βγαίνω στους δρόμους που δίσταζα να πλησιάσω.
Ανάβω τα φώτα με τα γέλια μου
Ανοίγω τα παράθυρα με τα τραγούδια μου
Σημαδέψω τη διαδρομή με τα φιλιά μου
Αφήσω τη μυρωδιά μου πάνω στ΄ απόβλητα της ζωής
που κάθε βράδυ μαζεύονται στις γωνιές.
Αραιά και που συναντάω και τους αναρχικούς της ψυχής,
τους κάνω τράκα μια τζούρα
από το όνειρο της ελεύθερης φυλακής
και μετά χορεύω κάτω από τη βροχή.
Γίνομαι για λίγο… τόσο λίγο… μια πρωτόγονη αθώα ψυχή
που αγαπάει αληθινά, που φιλάει χωρίς προσποιητά βογγητά,
που μοιράζει την ανάσα της στα δυο,
που δαγκώνει το ψωμί με σεβασμό,
που σε φυλάει σαν Θεό.
Προσοχή στην αλήθεια μου… σας παρακαλώ…
*Η Μαρία Σταυρίδου είναι Αρθρογράφος Λογοτέχνιδα
Ακολουθήστε μας και στο Google news