Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Μια αγκυλωμένη αγωνία
Μια αγκυλωμένη αγωνία που με βασανίζει
που ράβει πόντο πόντο
τους εφιάλτες της στην ψυχή μου,
ενώ σιγοτραγουδάει πως ο κίνδυνος είναι κοντά….
Κρατιέμαι από την εικόνα σου, από τη μορφή
που έχουν πάρει πια όλα μου τα όνειρα.
Δεν ξέρω καν αν σου μοιάζει,
αν είναι προσομοίωση της μορφής σου
ή η ελπίδα της επιθυμίας μου,
που κατάφερε τελικά να μορφοποιηθεί.
Κουλουριάζομαι σε κάθε γωνιά
που έχεις αφήσει το άρωμα σου.
Ξύνω με λύσσα το δέρμα της επιφάνειας
– κάθε επιφάνειας – για να σε βρω.
Αναγκάσω τις αισθήσεις να σε γεννήσουν
και φιλάω με πάθος την αόρατη μορφή σου.
Σκορπάω τα φιλιά, που είναι αδύνατο να γευτείς,
με τη βεβαιότητα πως τα νιώθεις.
Ανεξήγητο, πως κατάφερε η τρέλα να με πείσει
πως εσύ μπορείς να καταφέρεις το αδιανόητο…
Ξοδεύω ελπίδα, θυμό, πόθο και καημό,
για να γίνω ένα μαζί σου.
Πλάθω παραμύθια που ποτέ δε θα διηγηθούν
τα βιώνω με την πιο έντονη λαχτάρα,
μέχρι που εξαντλημένη, ικετεύω τη θύμηση
να κρυφτεί στο καβούκι της λησμονιάς,
για να κοπάσουν οι σπασμοί…
Δε με φοβίζει αυτή η παράλογη τρέλα
μα η πιθανότητα κάποια στιγμή να σταματήσει
να με παρασέρνει μακριά, να με φέρνει κοντά σου.
Μια αγκυλωμένη αγωνία, με φορεμένο τ΄ όνομα σου…
