Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας
Μ’ ένα κέρινο διαστημόπλοιο
θα ταξιδέψω στ’ άπειρο!
Φορώντας μία πέτρινη πανοπλία
θα κατεβώ στην άκρη του
αστερισμού της Ανδρομέδας.
Ο χρόνος αμείλικτος, χαρίζει
το λευκό.
Το φεγγάρι είλωτας αφοσιωμένος,
ζεμένος στο μαγγανοπήγαδο
της Γης, εκτίει την ποινή του.
Την ποινή που του επέβαλλε
στο τέλος της βασιλείας του,
ο Δίας.
Να μαγεύει το χρόνο μπροστά
στον πέτρινο σταυρό!
Ο Θεός κρέμασε τ’ άστρα
και τα ξέχασε.
Ο Διάβολος χαμογελάει
προκλητικά.
Άγιες, γαλήνιες μορφές
ξεχασμένες στο χαμένο κήπο.
Και μία κότα ν’ αγναντεύει
την Ουράνια Ιερουσαλήμ!
(Το παρόν ποίημα συμπεριλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή «Ανδρομέδα Ένα», η οποία κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ, επίσης συμπεριλαμβάνεται στην Πανελλήνια Ανθολογία Νέων Λογοτεχνών 2005 που εκδόθηκε με πρωτοβουλία κι υπό την αιγίδα της Πανελλήνιας Ένωσης Συνεργασίας Νέων Λογοτεχνών).
