Γράφει η Αναστασία Γεωργακοπούλου
Σαν σεργιάνι σε άλλη εποχή
Με μια βανίλια υποβρύχιο με ταξιδεύουν νοσταλγικά οι σκέψεις… Σ’ ένα σεργιάνι στη γραφική εκείνη γειτονιά που μοσχοβολούν τα γιασεμιά και αναδύεται η φρεσκάδα των λεμονανθών.
Που ερωτευόμασταν με όμορφους ρομαντικούς τρόπους στα στενά σοκάκια και με μια κιθάρα, τα γλυκόλαλα παλικάρια, μας χάριζαν μελωδικές καντάδες, σα να κεντούσαν τις νότες. Το μικρό παραδοσιακό καφενεδάκι γέμιζε με τους αγνούς ανθρώπους που κάθε πρωί έπιναν το μερακλίδικο καφεδάκι με το λαχταριστό καϊμάκι, κι ένιωθαν στο στόμα τη γεύση του ευωδιαστού μπισκοτολούκουμου.
Και το βράδυ, το μικρό μαγαζί πλημμύριζε με ωραία μουσική υπόκρουση λαϊκών ασμάτων, απ’ το ραδιοκασετόφωνο. Και οι θαμώνες απολάμβαναν το ουζάκι τους με τα κλασικά μεζεδάκια της εποχής: ελιές, τσίρος, τουρσί.. Η σιδερένια καγκελόπορτα της ασβεστωμένης αυλής ανοιχτή πάντα, για να μας υποδεχτεί με την αγκαλιά της, η χαμογελαστή γιαγιά. Με τα μυρωδάτα και νόστιμα χειροποίητα γλυκά του κουταλιού.
Στην πλαστική πιατέλα περίμεναν τα σταφύλια, που μάζεψε με αγάπη ο παππούς απ’ τη κληματαριά, τα σύκα απ’ το περιποιημένο δέντρο ,στην άκρη της αυλής… Μια ζωή γεμάτη γλυκύτητα κι αγνά αισθήματα αγάπης. Μ’ ένα φωτεινό βλέμμα, μ’ ένα ανοιχτόκαρδο χαμόγελο στα χείλη. Μυρωδιές μιας άλλης εποχής! Τώρα η εποχή άλλαξε, σε εκμετάλλευσή της ανθρώπινης ύπαρξης.
*Μικρές σκέψεις μιας ρομαντικής ονειροπόλας.
Ακολουθήστε μας και στο Google news