Γράφει η Ξένια Ανδριοπούλου
Πάντα ονειρευόμουνα μια άλλη ζωή …
πέρα από αυτή που έζησα ή ζω…
Διαφορετική…
Πιο όμορφη …πιο ρομαντική ….κι ας είναι δύσκολο να είσαι ρομαντικός ακόμα σε τέτοιες εποχές…
Ονειρευόμουν τον έρωτα που θα έρθει και θα με απογειώσει…
Που θα με ανεβάσει ψηλά,
μέσα από μικρές στην ουσία πράξεις, που θα φαντάζουν μεγάλες πραγματοποιημένες, ειδικά όταν τις έχεις στερηθεί τις επιθυμείς και φυσικά τις προσδοκείς διακαώς…
Ονειρευόμουν έναν έρωτα που δε θα μπορούσε μακριά μου …μα ούτε κι εγώ μακριά του εννοείται…με αμοιβαία ένταση.
Που θα με κοίταζε και θα έλιωνε
κι αυτός κι εγώ …
Που στα μάτια μας θα καθρεπτιζόταν η αγάπη και ο έρωτας …και φυσικά δε θα με ένοιαζε να τον καταλαβαίνουν όλοι γύρω μας ….
Ονειρευόμουν να αδημονούμε να βρεθούμε,
να αγγίξουμε ο ένας τον άλλο,
να φιληθούμε παθιασμένα ,
να κάνουμε έρωτα σαν τρελλοί ,
να περπατάμε στη θάλασσα ή να κάνουμε άλλες μικρές βόλτες χέρι χέρι , βήμα βήμα …
γιατί έτσι κρατιέται η αγάπη και η ζωή…
Ονειρευόμουν να ανταλλάσσουμε μικρά πειράγματα και αγγίγματα, αγκαλιές στον καναπέ σχολιάζοντας ταινίες, εκπομπές, επικαιρότητα κι ακόμα να διαφωνούμε για όλα αυτά και ταυτόχρονα με ένα χάδι κι ένα φιλί που θα θύμιζε και στους δυο μας πόσο ανάγκη έχουμε ο ένας τον άλλο και πόσο μας αναζωογονεί η μικρή υπενθύμιση αγάπης κι έρωτα, και με αυτά και με εκείνα τα μικρά και όμορφα να ξαναβρίσκουμε την ισορροπία των ονείρων και της αγάπης μας που είναι το πιο σημαντικό κομμάτι όλων μας …
Αυτό και οι μικρές καθημερινές στιγμές μας της τόσο μεγάλης όμως αξίας …
Που είναι πραγματικά ανεκτίμητη όταν έχεις την τύχη να τη ζεις..!!
