Γράφει ο Χαράλαμπος Κοιλιάρης
Το Πυξάρι
Κάτω από το Πυξάρι, να ‘χα ένα μαξιλάρι
Και κατά γης για στρώμα, να ‘χα το άσπρο χώμα.
Να κοιμηθώ να αντέξω, Ονείρατα να δρέψω
Μέχρι να δω τον ήλιο στο πράσινο βασίλειο.
Στο διπλανό σχινάρι κεντά ένα παλικάρι
Γυρίζει με τα μάτια και κάνει με κομμάτια.
Βαστά το κεντητήρι, δε μου χαλάει χατίρι
Που κόβει σα μαχαίρι και του τρυπά το χέρι.
Μαντήλι θα του δέσω και θα το σφιχτοδέσω
Να μη τυχόν και τύχει να στάξει στο μαστίχι.
Γιατί θα το μαζέψω και φυλαχτό θα μπλέξω
Να μου τονε θυμίζει, μαστίχα να μυρίζει.
Κόκκινο μαστιχάρι μ’ αίμα απ’ το παλικάρι
Ισίωρο τον λένε κι οι κοπελιές τον θένε.
Μα ότι και να λένε, όσο και να τον θένε,
Το Σιδερή θα πάρω, παπά και με κουμπάρο.
