Η δυτικότερη από τις Νήσους Φερόες φέρει ένα όνομα που μας είναι ιδιαίτερα οικείο: Μυκήνες.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πώς ένα τοπωνύμιο που συνδέεται με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και την ένδοξη ιστορία της πατρίδας μας, συναντάται σε ένα απομακρυσμένο νησιωτικό σύμπλεγμα του Βόρειου Ατλαντικού. Το γεγονός αυτό δεν είναι απλώς μια γλωσσική ή γεωγραφική σύμπτωση, είναι μια απόδειξη του πόσο πλατιά ταξίδεψαν οι λέξεις, οι μνήμες και οι επιρροές του Ελληνισμού μέσα στους αιώνες.
Και όμως, τέτοιες γνώσεις σπανίως διδάσκονται στα σχολεία μας. Τα παιδιά μας θα έπρεπε να έχουν την ευκαιρία να ανακαλύπτουν αυτές τις μικρές αλλά ουσιαστικές συνδέσεις, που τους φανερώνουν το εύρος και τη σημασία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Γιατί η εκπαίδευση δεν είναι μόνο ημερομηνίες και γεγονότα, αλλά και η καλλιέργεια περηφάνειας, συνείδησης και θαυμασμού για τις ρίζες μας, οι οποίες εξακολουθούν να αφήνουν αποτυπώματα ακόμη και στις πιο μακρινές γωνιές του κόσμου.
