Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Στιγμές υποκρισίας
για να ξεφύγεις από τον ίδιο σου τον εαυτό,
απ΄τη σκέψη πως είσαι ένας ψεύτης τζογαδόρος της ζωής,
ένας κάλπικος εραστής της υποταγής.
Στιγμές που το συναίσθημα εξαφανίζεται
μόνιμος πρωταγωνιστής τα ‘θέλω’ ενός αξεπέραστου εγωισμού,
που ταΐζεις ασταμάτητα
σαν νεογέννητη σκύλα επίδειξης – πλούτου φοβερού.
Μια ψεύτικη ευτυχία ζωγραφισμένη παντού
στα χείλη, στ΄ακροδάχτυλα
κι η ματιά πάντα βυθισμένη στην πιο βαθιά θλίψη,
στην υποκριτική χαρά μιάς άπιαστης επιτυχίας.
Στιγμές υποκρισίας
που η λογική έχει μόνο μια διέξοδο ελευθερίας,
να δείχνεις πάντα χαρούμενος και ικανοποιημένος.
Λέξεις που ζυμώνεις μ΄όλα αυτά
που δεν θα τολμήσεις ποτέ ν΄αγγίξεις
Λέξεις που φοβάσαι να ψιθυρίσεις ακόμη και στην ερημιά
Λέξεις που φοβήθηκαν να πουν όσα είδαν στην καρδιά
Στιγμές υποκρισίας ανάμεσα στους εραστές
ανάμεσα στις φιλίες τις καρδιακές,
ανάμεσα σε σένα και σε μένα,
που δεν τολμάμε να κοιταχτούμε στις ακροθαλασσιές.
Ένα βουβό μοιρολόι της ίδιας της ζωής
που ακούει μόνο ο Ποσειδώνας κι ο αδελφός μιας τρελής.
Στιγμές υποκρισίας
που μου τις έσφιξαν στην ψυχή σαν κορσέ,
για μια σέξι εμφάνιση κυριλέ.
Υποκλίνομαι, που μου μάθατε τελικά τι σημαίνει ζωή
σ΄ένα παιχνίδι ισχυρών, εγώ ο κάλπικος μπαλαντέρ των τυχερών
και ο τίτλος των λαχνών, απλός, εύκολος, βατός,
”Στιγμές Υποκρισίας”
