Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας
Λυπημένο
Έρως που καίει, Ψυχή της λύτρωσης, ονειρικό χαμόγελο, το δάκρυ κι η ματιά της.
Σημείωμα το χάδι τ’ Ουρανού, θλιμμένο μύρο τ’ άστρο του, στο φως της ικεσίας.
Πέτρινη η αταίριαστη σκιά, πέτρινα τ’ αποφθέγματα των δώδεκα αφεντάδων.
Γεννήθηκε το δόρυ που γελά, φωτιά από τα χείλη της, η ενατένιση μου!
Άπορη η μορφή του Ψεύτη Νου, στο σπήλαιο της συγκίνησης, τα νούφαρα δαμάζει.
Κεριών Αχερουσία κι ιαχές, διάζωμα η εικόνα τους, ‘νός άπληστου Χειμώνα.
Διηγήσεις που ζηλέψαν το Θεό, με τ’ Έρωτα τ’ απόνερα, Αποσπερίτη αγιάζουν.
Χορός Νεράιδων στου Ολύμπου το βουνό, νωχελικά προσεύχεται στο μαγικό πηγάδι.
Πηγάδι με των θρύλων την οργή, και των ευχών τη σάρισα, που ξωτικά κομίζουν.
Άσπιλο το φεγγάρι των θεών, στων άστρων τη συνάντηση, μ’ ένα ταξίδι ξένο.
Υπόκλιση στο Φως των Ποιητών, υπόκλιση στα ονείρατα των σκλάβων των σαράντα.
Η θάλασσα των γλάρων θημωνιά, ναός της απολύτρωσης, στου Χρόνου το ψεγάδι.
Εξύπνησε τ’ αγέρι που πονά, σ’ ένα ηλιοβασίλεμα, Ιθάκης που προσμένω.
Άδωρο δώρο, της Αγάπης η σκιά, σκήπτρο ύψωσης, που χάθηκε στα λόγια της Αψίδας.
Άπειρο είν’ το ύφος του Θεού, φιλιά της περιπλάνησης, στη λυτρωσιά των ήλιων.
Το κρίμα της μηλιάς αντιμιλά, τ’ αηδόνι αφουγκράζεται, που μόνο κελαηδάει.
Μεθύσι με Ψυχή παραμυθιού, γραμμή, σημείο στα σήμαντρα, σημάδι λυπημένο!
