Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας
Σημαίνουν
Οι συγκινήσεις της αφοσίωσης, χαμόγελο και δώρο θυμωμένο.
Γεννήθηκε απ’ τη χλεύη, η οργή, καράβι τ’ ονειρόχρονου σε ξεχασμένο τόπο.
Άπορο το αγέρι, που ομιλεί, άπορη κι η συνάντηση, στα έγκατα της Μοίρας.
Σημείωμα η εικόνα κι η φυγή, ενός αγύρτη Νάρκισσου, στη δημοσιά της μέρας.
Άπληστη της ευγένειας η ιαχή κι η λυτρωσιά, που έκλαψε τον ήλιο, στο σκοτάδι.
Πέτρινες οι Αψίδες τ’ Ουρανού, πέτρινα τ’ αναθήματα των δώδεκα αφεντάδων.
Άλαλες οι ψυχές του Ψεύτη Νου, στην εκκλησιά την κόκκινη, θυμίαμα απ’ την Τροία.
Το Άπειρο σημείο κι απαρχή, στης χαλασιάς το ξέφωτο, λίμνης κυρά ορίζει.
Απόλυτο το δάκρυ κι η σιγή, απόλυτα τα Σύμπαντα, στου Χρόνου το ταξίδι.
Λυπήθηκε το φως, που εκλιπαρεί, λυπήθηκε κι η σάρισα της Στύγας το πηγάδι.
Πηγάδι μαγικό, που ιχνηλατεί, τα ύστερα αποφθέγματα και την ανάσα τ’ Άστρου.
Αντίστιξη των ήλιων η ψυχή, χαμόγελου τ’ αγίασμα, μ’ έναν πρεσβύτη γλάρο. Ιθάκη τ’ Οδυσσέα εν Σιωπή, μ’ εικόνες απ’ την Πέργαμο, στο θάμα του Αιώνα.
Βροχή από αίμα, αντιρρήσεων το κερί, κλάμα ιερό, που χάθηκε στα όρη της Περσίας.
Ψεγάδι μιας αλλιώτικης πηγής, της Στύγας, που εικονίζεται στ’ αναγκεμένο σπήλαιο.
Πέτρινα τα υπομνήματα του Νου, του Ψεύτη, που αγγαρεύεται με όνειρα κι ελπίδες.
Θέατρο ματωμένης θημωνιάς, όπου σκιές ορίζουνε της νοσταλγίας το χάδι.
Θύμησες ‘νός ικέτη Ωκεανού, όπου γελά στο γέροντα της αναζήτησης του.
Η Ίριδα χλαμύδα του ναού, με φεγγαριού το υπόλοιπο, αγιάζει το Νοτιά του.
