Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Ξεκλειδώνοντας το κελί
Ήρθε η στιγμή και την εκμεταλλεύομαι μέσα στης σιωπής της νύχτας. Επιτέλους, δραπετεύω από ένα κελί χωρίς καμία ένδειξη επιλογών, χρωματικών συνδυασμών και πόρτες ελευθερίας. Πνίγομαι μέσα στο βαθύ μπλε σαν μια φουρτουνιασμένη θάλασσα όπου τα κύματα της με πνίγουν χωρίς οξυγόνο και έχουν σκεπάσει τα μάτια μου να μη βλέπω την τυραννία μου.
Και κάπως έτσι εμφανίζεται απροσδόκητα μια φλόγα σαν μια δύναμη να άναψε ένα σπίρτο, προκαλώντας μια φωτιά ενέργειας που με διαπερνά. Ένα δυνατό βουητό τραντάζει όλα όσα με πνίγουν και με την αποφασιστική και ακλόνητη θέληση μου πιέζω όσο πιο δυνατά μπορώ απελευθερώνοντας τον εαυτό μου από τις αλυσίδες που με κρατούσαν αιχμάλωτη για τόσο καιρό.
Το σώμα μου λικνίζεται, ένας χορός να νιώσω την έκσταση ότι η ελευθερία είναι αληθινή… μια χάρη, μια γνώση ότι η πόρτα, κάποτε κλειδωμένη, είναι τώρα θρυμματισμένη, και το μέλλον αγκυροβολημένο.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
