Του Βασίλη Καπράλου
Σκοντάφτεις και κεφάλια, γυρίζουν απ’ την άλλη.
Το κάθε στραβοπάτημα, χαμόγελα, θα βγάλει.
Το χέρι απλώνεις ζητιανιά κι ο διάβολος το κόβει.
Στο δόλιο δίνει απλoχεριά, τον πλούτο, να προκόβει.
Στον ένα παίρνει αναπνοή, στη γη τονε πατάει.
Στον άλλο δίνει τα φτερά, ψηλά να σε κυττάει.
Κλαίει το βρέφος με λυγμό, που το απαρατάνε,
γελά το κτήνος που βορά, στο στόμα του το πάνε.
Καλά ρυθμίστηκες κι εσύ, μην είσαι από κάτω.
Μην είσαι στους αδύναμους και κατοικείς στο βάλτο.
Κανείς δεν είπε το καλό, ποτέ πως θε θυμώνει.
Πως έχει μνήμη ασθενική, ποτέ πως δε γδικιώνει.
Κι όταν το κάνει απόφαση, να πλήξει το κακό,
λιγότερο το χτύπημα, πως θα ‘ναι δυνατό.
Όσο υπάρχει η σιωπή, που έχεις συνηθίσει,
το άδικο τη μάχη του, θα ΄χει ξανά κερδίσει.
Άμαν ακούσεις ταραχή, στην άκρη του μυαλού,
θα έρχονται για πόλεμο, δυνάμεις του καλού…
*Από το βιβλίο Σειρήνες
*Ακολουθείστε τον Βασίλη Καπράλο και στην biblionet
*Ακολουθείστε τον Βασίλη Καπράλο και στο facebook
