Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας
Ύψωμα η Αγάπη τ’ ατημέλητο,
ο Έρωτας αγέρι θυμωμένο.
Πέτρινο των εικόνων το κρασί,
απ’ των δασών τα σπάργανα, σ’ ένα τοπίο ξένο.
Σημείωμα είν’ το χάδι στη σιγή,
και στην πικρή συγκίνηση, που λιβανίζει τ’ άστρα.
Οι Μούσες θυμιατίζουν τη σπηλιά,
με τη φωτιά της Ποίησης και χνάρια από τη Στύγα.
Γήινη είν’ των φθόγγων η Ψυχή,
που αγγίζει τ’ αποφθέγματα των σκλάβων των σαράντα.
Χαμόγελο η Ιθάκη, που απορεί,
και το θεϊκό ταξίδεμα σε Κόσμο Συμπληγάδων.
Ελπίδα είν’ της Κίρκης το Νησί,
που οι Ποιητές αγιάσανε με το ιερό το δάκρυ.
Χοών τ’ αλισβερίσι μου μιλά,
απ’ τα θλιμμένα πέρατα του μάντη Τειρεσία.
Κεριά απ’ την Περσία μου γελούν,
που κουβαλούν τ’ απόκρυφο, το μυστικό το μύρο.
Μύρο απ’ των Πλειάδων τη σκιά και φεγγαριού τ’ απόνερα,
δίχως ανάγκη τέλους.
Άπληστες οι αποκρίσεις των θεών,
αντίδωρο, απ’ τον Όλυμπο,
ενός Ουρανού αγύρτη.
Γεννήθηκαν διηγήσεις ατελείς,
στα στοιχειωμένα ονείρατα και στο χρυσό, το δέρας.
Παράσταση αρχαία, που πονεί,
τελετουργία αφόρητη, στο μαγικό πηγάδι.
Πηγάδι των ευχών της θημωνιάς,
με Αληθείας σήμαντρα Ψυχή Παραμυθάδων.
Παραμυθάδων που ξεχάστηκαν ξανά,
και Ποιητών που αντίκρισαν στοιχειό τ’ Άγιου Βασίλη!
