Γράφει ο Παναγιώτης Τζαννετάτος
Έτσι αρχίζει ο θάνατος
Πέφτει ο ήλιος από τα χέρια μου.
Μια στάχτη φωτός μέσα στο άφωνο αίμα.
Ύστερα τίποτα. Οι καρέκλες, το ποτήρι,
η σκόνη παντού στο παλιό σπίτι όλα στις θέσεις τους.
Μόνο εμείς λείπουμε λίγο περισσότερο κάθε μέρα.
Κανείς δεν το προσέχει.
Έτσι αρχίζει ο θάνατος.
Το σκοτάδι δεν τον δέχεται· έχει κιόλας γεμίσει από ονόματα.
Εμείς: λίγο χώμα ανάμεσα σε δύο σιωπές,
ένα λάθος αστέρι που θυμάται την πτώση του.
Και η αιωνιότητα ένα κλειστό στόμα γεμάτο νύχτα.
