Γράφει η Αγγελική Σαρικαβάζη
Ιστορία γράφεται με μελάνι και όχι με αίμα
Δεν είμαι με το Ιράν.
Δεν είμαι με το Ισραήλ.
Σε καμία περίπτωση δεν είμαι με τον Αμερικανό.
Είμαι με τα παιδιά.
Με εκείνα που δεν ξέρουν τι σημαίνει «γεωπολιτική», αλλά ξέρουν τι σημαίνει να φοβάσαι τον ήχο μιας σειρήνας. Που δεν καταλαβαίνουν τι είναι «στρατηγικό πλήγμα», αλλά καταλαβαίνουν τι σημαίνει να χάνεις το σπίτι σου μέσα σε μια νύχτα. Που δεν ψήφισαν, δεν αποφάσισαν, δεν σχεδίασαν κι όμως πληρώνουν.
Οι μεγάλοι σχεδιάζουν πάνω σε χάρτες.
Χαράζουν γραμμές με μολύβια, υπογράφουν με μελάνια, μιλούν για «ασφάλεια», για «ισορροπίες», για «εθνικά συμφέροντα». Οι λέξεις τους είναι καθαρές, τα κοστούμια τους ατσαλάκωτα, τα γραφεία τους μακριά από τον καπνό.
Κι όμως, κάθε φορά που μια υπογραφή πέφτει, κάπου αλλού πέφτει μια βόμβα.
Κάθε φορά που μια ομιλία χειροκροτείται, κάπου αλλού μια μάνα ουρλιάζει.
Η Ιστορία γράφεται με μελάνι, λένε.
Όχι. Η Ιστορία γράφεται με αίμα. Με αίμα παιδιών που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν, με αίμα ανθρώπων που δεν πρόλαβαν να γεράσουν.
Δεν με νοιάζει ποια σημαία υψώνεται πιο ψηλά.
Με νοιάζει ποιο παιδί δεν θα προλάβει να μάθει να διαβάζει.
Δεν με νοιάζει ποια πλευρά κερδίζει έδαφος.
Με νοιάζει ποια οικογένεια χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της.
Στους πολέμους, οι λέξεις είναι όπλα. Μα τα όπλα δεν ξεχωρίζουν ιδεολογίες. Δεν αναγνωρίζουν δίκιο ή άδικο. Δεν ρωτούν ποιος φταίει. Χτυπούν. Και όταν η σκόνη κατακάθεται, δεν μένουν σύνορα μένουν τάφοι.
Λένε πως ο κόσμος είναι περίπλοκος. Πως υπάρχουν συμφέροντα, απειλές, ιστορικές πληγές. Ίσως. Μα καμία πολυπλοκότητα δεν εξηγεί το βλέμμα ενός παιδιού που ψάχνει τον πατέρα του μέσα στα ερείπια. Καμία στρατηγική δεν δικαιολογεί το παιχνίδι που έμεινε άθικτο δίπλα σε ένα άψυχο σώμα.
Δεν είμαι με κράτη.
Δεν είμαι με ηγέτες.
Δεν είμαι με υπερδυνάμεις.
Είμαι με εκείνους που δεν έχουν φωνή.
Με τον κόσμο που ξυπνάει από εκρήξεις αντί για ξυπνητήρια.
Με τους ανθρώπους που δεν θέλουν να νικήσουν θέλουν απλώς να ζήσουν.
Και ίσως, αν κάποτε αλλάξει κάτι σε αυτόν τον κόσμο, δεν θα αλλάξει επειδή επικράτησε η μία πλευρά απέναντι στην άλλη. Θα αλλάξει όταν οι άνθρωποι σταματήσουν να διαλέγουν στρατόπεδα και αρχίσουν να διαλέγουν ζωή.
Μέχρι τότε, θα στέκομαι με τα παιδιά.
Με τους αθώους.
Με εκείνους που πληρώνουν με αίμα τα σχέδια των μεγάλων.
Φωτογραφία αρχείου