Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Πόνος Ωκεανός
Πόσο λυπάμαι το χτες να θυμάμαι, έναν πόνο τόσο μεγάλο όσο έναν ωκεανό ατελείωτο που βλέπω μπροστά μου, και χάνομαι μέσα του βαθιά.
Πώς μπορώ να εξηγήσω τη γεύση της πικρίας όταν δεν έχεις γευτεί της θάλασσας την αλμύρα και βλέπεις τον πόνο σαν κωμωδία, και γελάς με την οδύνη μου… Τα άγρια βράχια τρυπάνε πληγωμένους, οι αμμώδεις παραλίες αγκαλιάζουν ομαλά απαθούς και ευτυχισμένους.
Δεν έχουν στεναχώριες, δεν έχουν έννοιες. Στέκομαι και συλλογίζομαι πως γίνεται να ξεχάσω, να μπορέσω να προχωρήσω με τη ζωή διασχίζοντας καινούργια μονοπάτια και με νέα, φωτεινά όνειρα. Για να προχωρήσω πρέπει να ξεχάσω Να αλλάξουν οι δείκτες του ρολογιού, να κυλήσει ο χρόνος μπροστά και ό,τι συνέβη χθες να θαφτεί.
Οι παλίρροιες είναι χαμηλές και τώρα μπορώ να περπατήσω πάνω της. Έφυγε η λύπη. Έφυγε ο πόνος. Πλέον δεν θυμάμαι.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
Ακολουθήστε μας και στο Google news