Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Το παραμύθι μου
Άνοιξα τα μάτια σ΄έναν κόσμο που δεν θέλω
που δεν είναι δικός μου
Άνοιξα τα μάτια και βρέθηκα μόνη,
χωρίς τα “πρέπει”, χωρίς τα “ίσως”, χωρίς τα “μπορεί”
Άνοιξα τα μάτια και βρήκα ερημιά και πόνο
χάθηκε ο ορίζοντας, χάθηκαν τα γέλια, χάθηκε ο έρωτας,
χάθηκε το παραμύθι μου
Ποιον να κατηγορήσω;
Εσένα που κατάντησες μια θολή φιγούρα στο πλάι μου
ή εκείνον που σε διέγραψε με μια μόνο ματιά;
Άγγιξες ότι δεν έπρεπε ν΄αγγιχτεί
Σκόρπισες ότι δεν έπρεπε να χαριστεί
Χαράμισες ότι έπρεπε να φυλαχτεί σαν τάμα στη Παναγιά
Τον είπες Δαίμονα, τον είπες Σατανά
εκείνος όμως κατάφερε να σε κερδίσει
να πάρει ότι ήταν δικό σου και δικό μου
ότι έπρεπε να φυλαχτεί με φύλακα τον Κέρδερο
Τώρα μου δίνεις να κρατώ το βιβλίο με τις άδειες σελίδες
προσπαθείς να γράψεις
Άδικος κόπος, τώρα το παραμύθι δεν υπάρχει πια
εκείνος με αγγελικό πρόσωπο το έκλεψε, το έκαψε
και πέταξε τις στάχτες μακριά
Πονάω… αναπνέω και πονάω, δίχως να ξέρω πως να συνεχίσω
σ΄αυτόν τον έρημο κόσμο, που δεν έχει νεράιδες και ξωτικά,
Πεντάμορφη ή Χιονάτη…
Μονάχα εμένα και εσένα
δυο μοναχικά φαντάσματα ενός μεγάλου έρωτα!
*Η Μαρία Σταυρίδου είναι Αρθρογράφος Λογοτέχνιδα
Ακολουθήστε μας και στο Google news