Γράφει ο *π. Κωνσταντίνος Λαγός
«Διότι όποιος ντραπεί για μένα και για τα λόγια μου μέσα σε τούτη τη γενιά τη μοιχαλίδα και αμαρτωλή, και ο Υιός του Ανθρώπου θα ντραπεί γι’ αυτόν, όταν έρθει με τη δόξα του Πατέρα του μαζί με τους άγιους αγγέλους.»
Η παραπάνω ρήση που διαβάζουμε σήμερα στην ευαγγελική περικοπή νομίζω πως μας προβληματίζει. Τι σημαίνει “όποιος ντραπεί για μένα”; Πότε ντρεπόμαστε για τον Χριστό; Και πότε δεν ντρεπόμαστε γι’ αυτόν; Είναι αρκετό να λέμε πως πιστεύουμε στον Χριστό; Είναι αρκετό να πηγαίνουμε τις Κυριακές στην εκκλησία και να νηστεύουμε;
Είναι σημαντικά, πολύ σημαντικά όλα τα παραπάνω, αυτό δε χωρά αμφιβολία αλλά είναι αρκετά; Η απάντηση μάλλον έχει ήδη διαφανεί από το ύφος του μέχρι τώρα κειμένου. Δεν είναι αρκετά. Αυτά είναι η βάση αλλά δεν λένε κάτι. Γιατί υπάρχει περίπτωση να τα κάνουμε αυτά αλλά και να ντρεπόμαστε ταυτόχρονα για τον Χριστό μπροστά στους άλλους ανθρώπους.
Πώς: Το λέει λίγο παραπάνω στην ίδια ευαγγελική περικοπή: «Διότι όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του, θα τη χάσει· όποιος όμως χάσει τη ζωή του εξαιτίας μου και εξαιτίας του ευαγγελίου, αυτός θα τη σώσει. Τι θα ωφελήσει, λοιπόν, τον άνθρωπο αν κερδίσει τον κόσμο ολόκληρο, αλλά χάσει την ψυχή του; Ή τι μπορεί να δώσει ο άνθρωπος ως αντάλλαγμα για την ψυχή του;» Τι σημαίνει όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του; Εννοεί την βιολογική ζωή ο Χριστός; Ναι σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις όπως αυτή του μαρτυρίου. Αλλά υπάρχει και η άλλη σημασία. Η ζωή στον κόσμο.
Η υιοθέτηση των τρόπων του κόσμου. Όταν ο χριστιανός υιοθετεί την εκμετάλλευση, την αδικία, την καταπίεση, όταν αδιαφορεί για όλα όσα γίνονται γύρω του, για τους ανθρώπους που υποφέρουν, τότε ντρέπεται για τον Χριστό. Και όχι μόνο τότε. Αλλά και όταν -αν και δεν αποδέχεται όλα τα παραπάνω- δεν κάνει τίποτα για να τα εμποδίσει. Όταν δεν μιλά ώστε να μη θεωρηθεί αποσυνάγωγος από τις παρέες και τα περιβάλλοντα του κόσμου τούτου. Γιατί έτσι χάνει τη ψυχή του και κανένα αντάλλαγμα δεν είναι αρκετό για να αναπληρώσει αυτή την απώλεια. Και θα πει κανείς πως αν κάνει όλα αυτά θα υποφέρει. Και αυτός και η οικογένειά του.
Και φτάνουμε στην αρχή της περικοπής: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθεί.» Αν θέλουμε να ακολουθήσουμε τον Χριστό αυτό συνεπάγεται ευθύνη. Συνεπάγεται μαρτυρία με κόστος προσωπικό και κοινωνικό. Σημαίνει να αφήσουμε τα πάθη μας, τους φόβους μας, τις επιθυμίες μας ακόμα. Σημαίνει να κουβαλήσουμε τον σταυρό μας. Να βουτήξουμε στις δυσκολίες και τους κινδύνους, όχι για εμάς, αλλά κυρίως για τους άλλους. Η ζωή δεν είναι εύκολη. Όποιος υπόσχεται εύκολη ζωή και βόλτες σε λιβάδια ανθισμένα απλά λέει ψέματα και ψάχνει για ανόητους που θα τους πουλήσει μια ψευδή και άχρηστη πνευματικότητα. Η ζωή παρά τις ομορφιές της είναι γεμάτη με πόνο και δυσκολίες.
Και ο Χριστός ήρθε για να μας δείξει πως αυτές οι δυσκολίες, πως ο πόνο θα αποκτήσουν νόημα και δε θα μείνουν απλά βάσανα. Μας δείχνει πως να μεταμορφώσουμε όλα τα άσχημα -και μας βοηθά σε αυτή τη διαδικασία- και να κάνουμε τη ζωή μας εδώ μια κοινή πορεία μαζί Του. Γιατί όπως αυτός ήρθε να σηκώσει τις αμαρτίες του κόσμου στους ώμους του, έτσι κι εμείς, με τη βοήθειά Του, αγωνιζόμαστε ενάντια στην αμαρτία του κόσμου. Ενάντια στην αδικία και την κακία. Και το πιο σημαντικό για το κλείσιμο: Αυτά είναι πρόταση, όχι εξαναγκασμός. όποιος θέλει ακολουθεί.
Δεν είμαστε χριστιανοί επειδή είμαστε Έλληνες και αυτή την πίστη είχαν οι γονείς, οι παππούδες και οι πρόγονοί μας και μας υποχρεώνει η παράδοση και η εθνική μας ταυτότητα. Στο κάτω κάτω αν πάμε πίσω στο χρόνο θα βρούμε ειδωλολάτρες κάποια στιγμή. Όχι. Ακολουθούμε τον Χριστό επειδή πιστεύουμε ότι Αυτός είναι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Λόγος του μόνου και αληθινού Θεού. Επειδή είναι ένας Θεός που ήρθε και θυσιάστηκε ακόμα και γι’ αυτούς που τον μίσησαν, τον μισούσαν και θα τον μισούν.
Επειδή είναι ο μόνος Θεός στον οποίο αξίζει κανείς να πιστεύει.