Γράφει ο *π. Κωνσταντίνος Λαγός
Έχει επικρατήσει οι μέρες αυτές, αρχής γενομένης από το προηγούμενο Σάββατο, το Ψυχοσάββατο, να είναι αφιερωμένες στους κεκοιμημένους.
Και η αλήθεια είναι ότι αυτές τις ημέρες αισθανόμαστε κάπως άβολα. Από τη μία είναι καλό και ωραίο να ερχόμαστε με αυτόν τον τρόπο κοντά στους κεκοιμημένους συγγενείς μας αλλά από την άλλη η σκέψη του θανάτου, είναι κάπως ενοχλητική, κάπως τρομακτική, έτσι δεν είναι; Ειδικά από τη στιγμή που ο θάνατος έρχεται κάποιες φορές απροσδόκητα, απροειδοποίητα.
Δεν κρατά κάποια σειρά προτεραιότητας και δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την κοινωνική μας θέση, την οικονομική κατάσταση, τις οικογενειακές μας υποχρεώσεις ή τα σχέδιά μας. Πολλές φορές δεν λαμβάνει καν υπ’ όψη την υγεία μας. Απλά…έρχεται. Και αυτό θα ήταν ικανό να μας παραλύσει, να μας ισοπεδώσει, να μας καταστήσει αδιάφορους ακόμα. Και ίσως και να το κάνει σε μερικούς. Όταν γίνεται όμως αυτό δε χρειάζεται να φοβόμαστε πια τον θάνατο.
Έχουμε μετατρέψει τη ζωή μας σε θάνατο. Όπως μετέτρεψαν τη ζωή τους σε θάνατο οι Εβραίοι που φώναζαν για τον Χριστό “άρον άρον, σταύρωσον Αυτόν”. Όπως μετέτρεψαν τη ζωή τους σε θάνατο οι Φαρισαίοι. Όχι απλώς επειδή δεν τον δέχτηκαν ως αυτόν που ήταν, τον σαρκωμένο προαιώνιο Θεό, αλλά επειδή έστειλαν έναν αθώο, τον μόνο αθώο άνθρωπο στον θάνατο για το συμφέρον τους. Το στενό τους και μικρόψυχο συμφέρον. Φοβόμαστε τον θάνατο και είναι φυσιολογικό. Αυτό που είναι αφύσικο είναι που δε φοβόμαστε τη μετατροπή της ζωής μας σε θάνατο.
Όταν σιωπούμε μπροστά στην αδικία και την εκμετάλλευση για να προστατεύσουμε τα δικά μας κεκτημένα. Όταν μαζεύουμε θησαυρούς στη γη και όχι στον ουρανό. Όταν προτιμούμε τα είδωλα του χρήματος, της εξουσίας και της καλοπέρασης έναντι του αληθινού Θεού. Όταν υποκρινόμαστε τους ευσεβείς διαλαλώντας με τον τρόπο μας την νηστεία μας, τη συμμετοχή μας στις ακολουθίες, την λειτουργική μας ζωή ενώ μέσα μας είμαστε πλήρως παγωμένοι και αδιάφοροι για τους ανθρώπους που δοκιμάζονται.
Όταν δηλαδή, παριστάνουμε τους ζωντανούς ενώ είμαστε εντελώς μα εντελώς νεκροί. Οι μέρες αυτές, λίγο πριν ξεκινήσει η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, με όλες τις δυσκολίες της και την κούραση που φέρνει -γιατί ας μη κοροϊδευόμαστε είναι και δύσκολη και κουραστική αυτή η περίοδος ό,τι κι αν λέμε για τη χαρά της άσκησης- οι μέρες αυτές λοιπόν, είναι μέρες αφιερωμένες στην πραγματική ζωή. Είναι μέρες αφιερωμένες στην ουσία της ζωής.
Στην πνευματικότητα η οποία δεν περιορίζεται σε προσευχές και γονυκλισίες μόνο αλλά απλώνεται και στον κόσμο. Και ξεκινώντας από τη Καθαρά Δευτέρα, σε αυτή την ουσία καλούμαστε να βουτήξουμε με τη βοήθεια της δύσκολης αλλά πολύ ωφέλιμης άσκησης της νηστείας.