Γράφει ο *Δήμητρης Τσινικόπουλος
Το αντίδοτο, είναι ο τίτλος αδημοσίευτου ποιήματος μου, που συν θεώ, θα ενταχθεί σε μελλοντική συλλογή μου.
Σας το παραθέτω: ” Ότι είχαμε το αντίδοτο νομίζαμε, για όλα τα δεινά που σαν φίδι, δηλητηριάζουν τη φειδωλή ζωη μας. Φάρμακο το ονομάσαμε, θαυμαστή πανάκεια, γιατί από όλα τα δεινά μας φαρμασσει με λέξεις που ηχηρά κουδουνίζουν.
Ανεμωλια έπη τα είπαν, συνθήματα τροπαιούχα, με τον πυρσό της ελευθερίας τάχα, (τη δάδα της ξενδιαντροπιάς μάλλον). Το φταίξιμο ο ένας στον άλλο ρίχνοντας, στα άστρα, στο κακό το ριζικό μας, η στο θεό που μας μισεί, το μάννα η τον άρτο των Αγγέλων, μέσα στην έρημο ψάχνοντας.
Πως είχαμε βρει ήδη το αντίδοτο νομίζαμε για το σάπισμα του μυαλού, μια ατροπίνη ίσως, με θράσος διακηρύσσοντας ο καθένας μας, τη δική του αλήθεια, το δόλο, την απάτη, ως αποκάλυψη από τα ουράνια.
Το αντίδοτο βέβαια υπάρχει, συμμαρτυρει βαθιά εντός μας. Κοντά σου είναι ο αειθαλής λόγος, στην άκρη των χειλιών σου, και στην καρδιά σου μέσα. Και την αγάπη έχεις αιώνιο αντίδοτο στο θάνατο..!”
Καλησπέρα σας! Αειποτε Ερρωσθε!