Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Με μια ανάσα κοφτή καλωσορίζω τον μήνα
που γιορτάζει ο Έρωτας,
ο μικρός φτερωτός θεός που δε σταματά τις σκανδαλιές
που στοχεύει ήρεμες καρδιές με ταραγμένο βόλι
Καλωσορίζω τις άχαρες ευχές, τα ψεύτικα χαμόγελα, τ΄άψυχα δώρα
τα κατακόκκινα σοκολατάκια της γωνιάς,
που μόνο γλύκα δεν χαρίζουν
Θα κάτσω να σεργιανίσω τ΄αγκαλιάσματα τα βιαστικά
στις γωνιές του δρόμου, τα πρόστυχα φιλιά γεμάτα κοκκινάδια,
τον έρωτα που μόνο έρωτας δεν είναι
ας είναι.
θ΄αποκοιμηθώ ξανά μ΄αυτό το θέατρο του παραλόγου
δεν θα τολμήσω ούτε μια φορά να σε σκεφτώ
Θα πάρω όλα τα ‘σ΄αγαπώ’ αυτού του βίαιου κόσμου
Τις σφιχτές αγκαλιές που χαρίστηκαν στη μοναξιά,
Τα γέλια που πνίγηκαν στο βούρκο
Τα κλάματα που ύμνησαν αυτόν τον μικρό τύραννο θεό
και με του Ήφαιστου τη χάρη φυλαχτό σπάνιο θα φτιάξω
Όταν ξημερώσει η μέρα της γιορτής
και όλα γύρω σου υμνούν τον Έρωτα
τότε θα σου το στείλω
ταξίδι μακρινό θα κάνει,
μα θα σε βρει και τότε…
Όλα τα ΄σ΄αγαπώ΄ αυτού του κόσμου θα έχουν τ΄όνομα σου
Οι αγκαλιές θα μυρίζουν ρόδα και κρίνα
και θα σε κρατούν ζεστό ψυχή μου
Τα γέλια θα είναι δυνατά
γιορτής χαρά κάθε μέρα θα είναι ταίρι σου
και τα κλάματα πολύτιμε θησαυρέ μου
τα κλάματα θα είναι όλα δικά μου
φιλιά που κόβουν την ανάσα και δεν πρόλαβαν να δοθούν
χάδια που θα χαράκωναν τη σάρκα και η ψυχή τα φοβήθηκε
ψίθυροι αιώνιας αγάπης που δεν τόλμησαν να ειπωθούν
Η τελευταία πράξη ενός παράλογου έρωτα,
Γιατί αν δεν είναι παράλογος ο έρωτας ψυχή μου
Γιορτή αληθινή δεν ορίζεται
* Η Μαρία Σταυρίδου είναι Αρθρογράφος Λογοτέχνιδα