Γράφει η *Μαίρη Μάκρα
8η συνέχεια
(Σύνδεση με το θέμα: Όλα είναι έτοιμα για ν΄ανοίξει-επιτέλους- το Σχολείο του Δάσους. Ποιος μπορεί να έχει αντίρρηση από τη στιγμή που ο Λέων-ο βασιλιάς των ζώων- δέχτηκε την πρόσκληση- σε Πάπυρο γραμμένη- και είναι παρών; Ξεκινάμε, λοιπόν!)
***
Ξαφνικά, όλα σώπασαν. Οι φωνές, τα ψιθυρίσματα, ακόμα και τα πουλιά. Πάνω στην πλαγιά άναψε μια μεγάλη φωτιά, οι φλόγες της φώτιζαν όλο το δάσος. Τα ζώα άνοιξαν διάπλατα τα μάτια τους, καθώς ένα γαλάζιο σύννεφο κατέβαινε αργά από τον ουρανό.
Μέσα από το σύννεφο ξεπρόβαλλε η Ήρα. Γαλάζιο φως απλώθηκε γύρω της και, την ίδια στιγμή, ακούστηκαν τρομπέτες από πίσω απ’ το βουνό. Μαγευτικές μελωδίες πλημμύρισαν την περιοχή.
Κοντά στην Ήρα στάθηκε ένας παράξενος Κήρυκας — όμορφος σαν θεός του Ολύμπου, με φτερά στα πόδια, λες και κατέβηκε απ’ τον Ουρανό.
Η Ήρα μόνο τον κοίταξε κι αμέσως η φωνή του, δυνατή σαν καμπάνα, αντήχησε στη γύρω περιοχή:
«Πρώτος άθλος! Ο Ηρακλής σκοτώνει το λιοντάρι της Νεμέας!»
Η κουκουβάγια –διευθύντρια σπουδών του Σχολείου– που περίμενε δίπλα στον Κήρυκα, πήρε αμέσως τον λόγο με φωνή καθαρή σαν κρυστάλλινο νερό:
«Ο Ηρακλής σκοτώνει τις ζωώδεις δυνάμεις του. Δεν είναι πια άγριος και σκληρός, αλλά μεγαλοπρεπής και δυνατός!»
«Εμένα σκότωσε;» αγρίεψε το λιοντάρι, τινάζοντας με δύναμη τη χρυσή του χαίτη.
«Μεγαλειότατε, έχετε γίνει σύμβολο δύναμης!» εξήγησε ήρεμα ο αετός, κοιτώντας τον στα μάτια.
«Σύμβολο; Και είναι καλό αυτό;» ξαναρώτησε ο λέων, με βλέμμα που ταλαντευόταν ανάμεσα στην περηφάνια και την απορία.
«Από σήμερα, σε όλες τις χώρες της Γης, όλα τα παιδιά θα ξέρουν ότι το λιοντάρι συμβολίζει την ορμή. Και χωρίς ορμή, κανείς δεν μπορεί να γίνει άξιος!» πρόσθεσε η κουκουβάγια, με τόνο που δεν σήκωνε αμφιβολία.
«Δεύτερος άθλος! Ο Ηρακλής σκοτώνει τη Λερναία Ύδρα!»
Η φωνή του κήρυκα αντήχησε δυνατή και επίσημη.
«Αυτό το εξηγήσαμε, Σπουδαιότατε…» ψιθύρισε η κουκουβάγια, γέρνοντας λίγο το κεφάλι της.
«Δεν το καταγράψαμε όμως!» πετάχτηκαν οι σοφοί μ’ έναν στόμα, ανασηκώνοντας τους παπύρους τους.
Έτσι, η κουκουβάγια –ως Διευθύντρια Σπουδών– ξαναπήρε τον λόγο:
«Όπως είπαμε σε άλλη μας συνάντηση, η Λερναία Ύδρα συμβολίζει το φαρμακερό φίδι που δηλητηριάζει την ψυχή του ανθρώπου. Το όνομά του; Ματαιοδοξία! Και μερικές φορές, αρρωστημένη Φιλοδοξία. Είναι η επιθυμία να είναι κανείς πρώτος και ανώτερος από όλους, με κάθε κόστος. Και αυτή η επιθυμία τον αφήνει δίχως αγάπη και δίχως σεβασμό, άδειο από αρετές. Το μυαλό του, γεμάτο σύγχυση, τον σπρώχνει να τα βάζει με όλους, μόνο και μόνο επειδή δεν τον προσκυνούν!»
«Φοβερό! Φοβερό! Φοβερό!» ξεφώνισε μια γαλοπούλα, φουσκώνοντας σαν κατακόκκινο μπαλόνι.
«Γιατί είναι φοβερό, αγαπητή μου; Μπορείς να μας διαφωτίσεις;» ρώτησε ο αετός, με ένα λοξό βλέμμα που γυάλιζε από περιέργεια.
«Γιατί… ακριβώς δεν μπορώ να το εξηγήσω… Όμως κάτι μου λέει μέσα μου ότι σε λίγο καιρό θα συμβούν… φοβερά πράγματα!»
«Τα μυαλωμένα ζώα λένε “το διαισθάνομαι” και όχι “κάτι μου λέει μέσα μου”!», την αποπήρε η κουκουβάγια, μα δεν πρόλαβε να συνεχίσει. Δυνατά, ασημένια γέλια ήχησαν στον αέρα – τα γέλια της Ήρας.
«Γιατί γελάς μόνη σου και δεν μοιράζεσαι μαζί μας τη χαρά σου, ω Θεά του Ολύμπου;», ρώτησαν οι σοφοί, με μια φωνή που έμοιαζε με χορδή άρπας.
«Προσέξτε τη Συγχρονικότητα! Προσέξτε το ποίημα του σύμπαντος!», είπε με χαρά η Ήρα. Τα ζώα την κοιτούσαν απορημένα.
«Συγχρονικότητα; Τι είναι πάλι αυτό;», μουρμούρισαν με μία φωνή.
«Καλά, καλά, θα σας εξηγήσω εγώ…» -μπήκε στη μέση ο Κήρυκας- «Η γαλοπούλα, χωρίς να το ξέρει, μίλησε για τη Διαίσθηση – αυτό το “κάτι μας λέει μέσα μας”. Και, την ίδια στιγμή, εγώ ήμουν έτοιμος να σας ανακοινώσω ότι ο δεύτερος άθλος του Ηρακλή συμβολίζει ακριβώς αυτό: τη Διαίσθηση!»
«Στη σωστή ώρα, το σωστό πράγμα! Τι σπουδαία συγχρονικότητα!» αναφώνησαν οι σοφοί, και βιαστικά έσκυψαν πάνω από τους παπύρους τους για να την καταγράψουν.