Όταν η θάλασσα δεν απαντά
Καμιά φορά λένε πως η θάλασσα είναι ψυχολόγος.
Κι εγώ το πιστεύω.
Στέκομαι μπροστά της όπως στέκεται κανείς μπροστά σε κάποιον που δεν τον διακόπτει ποτέ. Της μιλώ για όσα δεν χωρούν σε δωμάτια, για σκέψεις που βαραίνουν τα ταβάνια, για λέξεις που δεν ειπώθηκαν την ώρα που έπρεπε. Της μιλάω χωρίς φόβο, γιατί ξέρω πως δεν θα με κρίνει.
Κι εκείνη ακούει.
Δεν βιάζεται να απαντήσει. Δεν ψάχνει σωστές φράσεις, ούτε έτοιμες παρηγοριές. Μόνο απλώνεται. Ανασαίνει βαριά, σαν να κουβαλά όλες τις ιστορίες του κόσμου. Και όταν έρθει η στιγμή που νομίζω πως η σιωπή της είναι αδιαφορία, τότε μου πετάει ένα κύμα.
Ένα κύμα που σκάει στα πόδια μου, μου βρέχει τα ρούχα, μου χαλά τη σοβαρότητα.
Σαν να μου λέει: «Ξύπνα. Νιώσε. Είσαι ακόμα εδώ».
Η θάλασσα δεν απαντά με λέξεις. Απαντά με κίνηση.
Δεν σου εξηγεί· σε ταρακουνάει.
Δεν σε χαϊδεύει πάντα· καμιά φορά σε χτυπά για να σε θυμίσει.
Κι εκεί, μέσα στον ήχο του αφρού, καταλαβαίνω πως η απάντηση δεν ήταν ποτέ κάτι που έπρεπε να ακούσω. Ήταν κάτι που έπρεπε να αισθανθώ.
Ίσως γι’ αυτό η θάλασσα είναι ψυχολόγος.
Γιατί σου επιτρέπει να μιλήσεις,
και ύστερα σου δείχνει με ένα κύμα
πως η ζωή δεν περιμένει τις εξηγήσεις σου για να συνεχίσει.