Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Θεέ μου
Θεέ μου, ήθελα να έρθω να σε βρω. Αποφάσισα να σε ψάξω στη απέραντη και πανοραμική φύση. Να σου μιλήσω μακριά από όλους και όλα όπως την αφοσιωμένη μοναχή που σου μιλά σιωπηλά στο παρεκκλήσι. Ξεκίνησα με την ανατολή της ημέρας τραβώντας ένα βοτσαλωτό δρόμο, και σαν άκουσα μια γλυκιά μελωδία, με οδήγησε κατευθείαν σ ένα καταρράχτη.
Πέρασα προσεκτικά μέσα από το δάσος και βρήκα ένα μεγάλο πέτρινο στρώμα τοποθετημένο τύπου μπλε δαπέδου της λίμνης. Σ ευχαριστώ για την υγειά μου, για όσα έχω κι δεν έχω. Δοξάζω το Όνομα σου. Κατάλαβα έπειτα από πολύ σκέψη και βαθύ στοχασμό ότι Εσύ μόνο γνωρίζεις τι έχει ο καθένας μας ανάγκη. Τα θέλω μου είναι μοναδικά για τον εαυτό μου την ώρα που κάποιος μου επιβάλει κι απαιτεί τα πρέπει. Εσύ, Μεγαλοδύναμε, δίνεις αυτά που έχω ανάγκη όταν σε πλησιάζω, σου μιλώ, σε παρακαλώ, και σε καλώ. Ήδη γνωρίζεις τι είναι αυτό που μου λείπει.
Θεέ μου, ακούω την φωνή σου από μέσα από τον καταρράχτη σαν της πηγής το γλυκό νερό… Σαν της Μητέρας Θεοτόκου τα χείλη που βγάζουν μέλι καθώς θεραπεύει κάθε πόνο μάνας κι παιδιού. Θεέ μου, θα σε παρακαλέσω να μου επιτρέψεις να μείνω εδώ λιγάκι.
Μέσα στην ηρεμία, στην προσευχή, σαν το θυμίαμα που όμορφα μοσχοβολάει μέσα στην εκκλησία … Όπως με ευλογείς μέσα από τον καταρράχτη για να με απαλλάξεις από όλα τα κακά πνεύματα, ακολουθώ την ψαλμωδία με προσοχή, ευλάβεια και μετάνοια.
Συγχώρεσε με για τα λάθη μου και για τα πάθη μου. Σου υπόσχομαι θα έρχομαι συχνά να σε βλέπω. Σ έχω ανάγκη Θεέ μου. Σαν να αρχίζει το σούρουπο εμφανίζονται τα τοξικά κι αρνητικά πνεύματα… τα φίδια, οι νυχτερίδες, ακόμα και οι άνθρωποι…
Φεύγω πριν να νυχτώσει.
Θέλω να βλέπω τα βήματα σου πλάι μου… Σε σένα βρίσκω γαλήνη… ψυχική ηρεμία, ασφάλεια.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.