Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Νέες ακτές
Νέες ακτές, νεες ελπίδες… Ο πόνος σου, δικός μου Θλιβερά δάκρυα πέφτουν στο πρόσωπο μου σαν σπασμένη ροή και που ξεχειλίζει τη θάλασσα. Ο βράχος, απότομος και άγριος με ζαλίζει. Μνήμες του χτες μου φέρνει στιγμές ευτυχίας που ζήσαμε και που χαμογελούσες με την πρώτη αχτίδα του ήλιου να σου δίνει ελπίδα για το τι θα ακολουθήσει και θα εκπλήρωνες που είχες από το προηγούμενο βράδυ.
Μη μαραζώνεις.
Και να τελειώσει κάτι, ανοίγει μια άλλη πόρτα… ένα άλλο παραθύρι που θα σε καθοδηγήσει σε καινούργιους δρόμους όπου υπάρχουν νέες ελπίδες. Θα βγεις σε ακτές με ομορφες αμμουδιες όπου θα ξανα νιώσεις τον ήλιο να σε αγκαλιάζει και εγώ θα ‘μαι πλάι σου να ακούμε τα κύματα να μας μιλάνε για ανεξερεύνητα ταξίδια.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.